શહેરની ધમાલ શાંત પડતાં જ, રાહુલના પગલાં એક અનોખા આકર્ષણ તરફ ખેંચાયા. દિવસભરની ઓફિસની વ્યસ્તતા પછી, તેના મનમાં બસ એક જ વિચાર હતો – સીયા. એપાર્ટમેન્ટના દરવાજાને હળવેકથી ખોલી તે અંદર પ્રવેશ્યો, અને રૂમમાં પથરાયેલા ડિમ લાઇટના અજવાળામાં સીયાને સોફા પર બેઠેલી જોઈ, તેના હાથમાં એક પુસ્તક હતું. વાતાવરણમાં ધીમું જાઝ સંગીત તરતું હતું, અને બાલકનીનો ખુલ્લો દરવાજો શહેરના ઝબુકતા દીવાઓનું દ્રશ્ય બતાવતો હતો.
“આવી ગયો, રાહુલ?” સીયાના અવાજમાં હૂંફ હતી, આંખોમાં રાહ જોવાનો થાક નહીં, પણ પ્રેમનો ઉમળકો હતો. તેણે પુસ્તક બાજુ પર મૂક્યું અને ઊભી થઈ. રાહુલ તેની પાસે ગયો અને હળવેથી તેના ગાલ પર ચૂમી. દિવસનો બધો થાક જાણે ગાયબ થઈ ગયો.
“હા, મારો દિવસ તને મળ્યા વગર અધૂરો છે,” તેણે સીયાને પોતાની બાહોમાં લીધી. બંને એકબીજાની હૂંફમાં ખોવાઈ ગયા. સીયાએ રાહુલના શર્ટના બટન ખોલવાનું શરૂ કર્યું, જ્યારે રાહુલ તેની કમર પર હાથ ફેરવી રહ્યો હતો. તેમની ત્વચાનો સ્પર્શ એકબીજાને જાણે ઓળખતો હતો, વર્ષોથી બંધાયેલો એક અતુટ બંધન.
“શું વાંચતી હતી?” રાહુલે પૂછ્યું, તેના હોઠ સીયાના કપાળ પર હળવેથી અડક્યા.
“એક રોમેન્ટિક નવલકથા,” સીયાએ જવાબ આપ્યો, “પણ મને લાગે છે કે આપણી વાર્તા પણ કોઈ ‘passionate late night romance novel’ જેવી જ છે, નહીં?” રાહુલ હસીને બોલ્યો, તેની આંખોમાં શરારત હતી.
“કદાચ તેનાથી પણ વધુ રોમાંચક,” સીયાએ હસીને કહ્યું અને રાહુલને બેડરૂમ તરફ ખેંચી ગઈ. રૂમમાં પણ મંદ અજવાળું હતું, અને સુગંધિત મીણબત્તીઓની ધૂપથી વાતાવરણ વધુ સુખદ બની ગયું હતું. રાહુલ અને સીયાએ ધીમે ધીમે એકબીજાના કપડાં ઉતાર્યા, દરેક સ્પર્શમાં એક ઊંડો અર્થ છુપાયેલો હતો. તેઓ એકબીજાની આંખોમાં જોઈ રહ્યા, જ્યાં શબ્દોની જરૂર નહોતી. તેમની આંખો જ એકબીજાને બધી વાત કહી રહી હતી – પ્રેમ, ઝંખના, અને વર્ષોથી જોડાયેલા આત્માઓની પ્રતીક્ષા.
રાહુલે સીયાના વાળમાં આંગળીઓ ફેરવી, તેના ચહેરા પરથી લટ હટાવી અને તેના હોઠ પર ધીમેથી ઝૂક્યો. એક લાંબી, મધુર કિસ શરૂ થઈ, જે સમયને થંભાવી દે તેવી હતી. સીયાએ રાહુલને વધુ નજીક ખેંચ્યો, તેમના શરીરો એકબીજામાં સમાઈ રહ્યા હતા. એ ક્ષણો જાણે કોઈ ઉત્કૃષ્ટ ‘passionate late night romance novel’ ના પાનાઓ જીવંત બની રહ્યા હોય તેમ લાગતી હતી, જ્યાં દરેક સંવાદ આંખો દ્વારા થતો હતો અને દરેક સ્પર્શ એક નવી કવિતા રચતો હતો.
રાહુલે સીયાને ધીમેથી બેડ પર સુવાડી. તેમની વચ્ચેની દરેક ક્ષણ પ્રેમ અને ભાવનાઓથી ભરેલી હતી. મોડી રાતની શાંતિમાં, તેમના શ્વાસોશ્વાસનો અવાજ જ એકમાત્ર સંગીત હતું. તેઓ એકબીજાને પૂરેપૂરા સમજી શકતા હતા, એકબીજાની ઈચ્છાઓને પારખી શકતા હતા. આ કોઈ સાધારણ રાત નહોતી, પણ તેમના પ્રેમનો એક અનંત અધ્યાય હતો.
સવારના પહેલા કિરણો ઝરૂખામાંથી અંદર ડોકાયા, ત્યારે રાહુલ અને સીયા એકબીજાની બાહોમાં શાંતિથી સૂઈ રહ્યા હતા. તેમની ત્વચા પર રાતભરના પ્રેમના નિશાન હતા, અને તેમના હૃદયમાં એક અતૂટ સંતોષ. આજની રાત પણ એક નવી ‘passionate late night romance novel’ નો પ્રકરણ બની હતી, એક એવી વાર્તા જે ક્યારેય સમાપ્ત ન થાય તેવી ઈચ્છા હતી. તેમનો પ્રેમ, મોડી રાતની શાંતિમાં, હંમેશા ખીલતો રહેવાનો હતો.
Leave a Reply