தீவிர காதல் கதை: ஓர் ஆங்கில மாலை

அந்த மாலைப் பொழுதில் பெய்த கனமழை, ‘தி ஆர்ட் காஃபே’யின் ஜன்னல் கண்ணாடிகளைத் தட்டி, உலகத்தையே ஒரு மெல்லிய நீல நிறப் போர்வையால் மூடியிருந்தது. காபியின் வெதுவெதுப்பான ஆவிக்கும், பழைய புத்தகங்களின் நறுமணத்திற்கும் நடுவே அமர்ந்திருந்த அர்ஜுனின் கண்கள், எதிரே அமர்ந்திருந்த நித்யாவின் முகத்தில் நிலைத்திருந்தன. ஒவ்வொரு மழைக் கால மாலையிலும் நிகழும் அவர்களின் இந்த சந்திப்பு, ஒரு சடங்காக மாறியிருந்தது.

“மழை உனக்கு என்ன பேசுகிறது, நித்யா?” அர்ஜுனின் குரல், காபியின் அமைதியில் ஒரு அலைபோலப் பரவியது.

நித்யா மெதுவாக நிமிர்ந்தாள். அவளது நீண்ட கூந்தல் ஒரு பக்கம் சரிந்து, அவளது கழுத்தின் மென்மையை வெளிப்படுத்தியது. “மழை… அது பல கதைகளைப் பேசுகிறது, அர்ஜுன். சில சமயம் ஒரு துயரக் கவிதை, சில சமயம் ஒரு புதிய நம்பிக்கையின் கீதம். ஆனால் இன்று…” அவள் கண்கள் அர்ஜுனைச் சந்தித்தன. “இன்று அது ஓர் **intense passion love story english** போல உணர்கிறது.”

அர்ஜுன் புன்னகைத்தான். அவனது கண்கள் எப்போதும் அவளிடம் ஒரு கவிதை தேடுவது போலிருக்கும். “ஒருவேளை, அந்த கதை ஏற்கனவே நம்மில் எழுதப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறதோ?”

நித்யா சிரித்தாள். அந்தச் சிரிப்பு காஃபே முழுவதும் பரவி, மழையின் ஓசையைக்கூட மென்மையாக்கியது. “நீங்கள் ஒரு எழுத்தாளர், அர்ஜுன். உங்கள் பார்வைதான் எதையும் கதையாக்கும். ஆனால் சில கதைகள், வார்த்தைகளை விடவும் உணர்வுகளாலேயே அதிகம் பேசப்படுகின்றன.” அவள் கைகள் காபிக் கோப்பையை மெதுவாகப் பிடித்திருந்தன, ஆனால் அர்ஜுனின் பார்வை அவளது விரல்களின் மீது ஒரு சிலிர்ப்பைப் பாய்ச்சியது.

“ஆம், சில உணர்வுகளின் தீவிரம், எந்த வார்த்தைகளாலும் விவரிக்க முடியாதது.” அர்ஜுன் தனது காபிக் கோப்பையை ஓரமாக வைத்துவிட்டு, சற்று சாய்ந்து அவளை நோக்கினான். “உன் அருகில், என் இதயம் எழுதும் கதை, எந்த **intense passion love story english** நாவலையும் விஞ்சும் அழகு கொண்டது.”

அவளது கன்னங்கள் சிவந்தன. “மிகையாகப் புகழாதீர்கள், அர்ஜுன்.” ஆனால் அவளது குரலில் ஒரு வெட்கமும், அதே சமயம் ஒரு ஆழ்ந்த மகிழ்வும் இருந்தது.

அர்ஜுன் தனது கையை அவளது கைகளுக்கு அருகில் கொண்டு சென்றான். அவர்கள் கைகளுக்கு இடையே ஒரு மெல்லிய இடைவெளி இருந்தது, ஆனால் அந்த இடைவெளியிலும் ஒருவித ஈர்ப்பு மின்னியது. “இது புகழ்ச்சி அல்ல, நித்யா. உணர்வு. நீ இந்த மழை, என் கண்கள், நாம் பேசும் வார்த்தைகள்… இது ஒரு நிஜமான **intense passion love story english** போல உணர்கிறது, இல்லையா?”

சந்திரா, காபியின் உரிமையாளர், அந்த நேரத்தில் அவர்கள் மேசை அருகே வந்து, “வேறேதும் வேண்டுமா?” என்று மெல்லிய குரலில் கேட்டாள். அவர்கள் இருவரும் ஒரு கணம் பிரிந்து, சந்திராவைப் பார்த்துப் புன்னகைத்து, “இல்லை, நன்றி” என்றனர். சந்திரா நகர்ந்ததும், அர்ஜுன் மீண்டும் நித்யாவின் கையை மெதுவாகத் தொட்டான்.

அந்த ஒரு தொடுதல், காஃபேவின் சலசலப்பையும், மழையின் ஓசையையும் மறக்கடித்தது. அவர்களின் உலகத்தில், மழையின் குளிர்ச்சியைவிட அவனது விரல்களின் சூடு அதிகமானது. நித்யாவின் இதயம் வேகமாகத் துடித்தது. அவனது விழிகளில், ஒரு புதிய அத்தியாயம் துவங்கப்போகும் ஒளி தெரிந்தது.

அர்ஜுன் மெல்ல நித்யாவின் கையை தன் கைகளில் ஏந்தினான். அவனது பெருவிரல் அவளது மென்மையான சருமத்தை வருடியது. அந்தச் சலனம், பல்லாயிரம் உணர்வுகளைக் கடத்தியது. நித்யா கண்களை மூடினாள், அந்தத் தருணத்தின் தீவிரத்தை உறிஞ்சுவது போல. அவர்களின் காதல், அந்த மழையின் நறுமணம் போல, அந்த காஃபேவின் கதைகளுக்கு இடையே ஒரு அழியாப் பாடலாகப் பதியத் தொடங்கியது. இன்னும் பல அத்தியாயங்கள் எழுதப்பட வேண்டிய ஒரு கதையின் இனிய ஆரம்பம் அது.