ରାତିର ପ୍ରେମମୟ ରୋମାଞ୍ଚ: ଏକ ମନମୋହକ ଉପନ୍ୟାସ

ବର୍ଷାର ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ ରାତିର ନୀରବତା ଭାଙ୍ଗୁଥିଲା, କିନ୍ତୁ ରିମାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଝଡ଼ ଉଠୁଥିଲା। ସେ ଝରକା ପାଖରେ ଠିଆ ହୋଇ ବାହାରକୁ ଚାହିଁ ରହିଥିଲେ, ଆକାଶରୁ ଝରୁଥିବା ବର୍ଷା ଜଳବିନ୍ଦୁଗୁଡ଼ିକ ତାଙ୍କ ମନର ଭାବନା ପରି ଧୀର। ହଠାତ୍ ପଛରୁ ଦୁଇଟି ଶକ୍ତ ହାତ ତାଙ୍କ କଟିକୁ ବେଢ଼ାଇ ଦେଲା। ଆର୍ଯ୍ୟନଙ୍କ ଉଷ୍ମ ସ୍ପର୍ଶରେ ରିମାଙ୍କ ଦେହରେ ଏକ ମୃଦୁ ଶିହରଣ ଖେଳିଗଲା। ସେ ଆର୍ଯ୍ୟନଙ୍କ କାନ୍ଧରେ ମୁଣ୍ଡ ରଖି ଆଖି ବନ୍ଦ କରିଦେଲେ, ତାଙ୍କ ନିଶ୍ୱାସର ଗନ୍ଧ ନେଇ ତାଙ୍କ ସତ୍ତା ମଧ୍ୟରେ ହଜିଗଲେ।

“କ’ଣ ଭାବୁଛ, ମୋ ରାଣୀ?” ଆର୍ଯ୍ୟନଙ୍କ ନରମ ସ୍ୱର ରିମାଙ୍କ କାନରେ ବାଜିଲା, ଯାହା ତାଙ୍କୁ ଏକ ସୁଖଦ ଅନୁଭୂତି ଦେଲା।

ରିମା ଆସ୍ତେ କରି କହିଲେ, “କିଛି ନୁହେଁ, ବସ। କେବଳ ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତ… ଏହି ଅନ୍ଧାର ରାତିରେ ତୁମର ଉପସ୍ଥିତି… ସବୁକିଛି ମୋତେ ଗୋଟିଏ ସ୍ୱପ୍ନ ପରି ଲାଗୁଛି।”

ଆର୍ଯ୍ୟନ ତାଙ୍କୁ ଆସ୍ତେ କରି ଘୁରାଇ ନିଜ ଆଡ଼କୁ କରି କୋଳକୁ ଟାଣିନେଲେ। ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ଗଭୀର ପ୍ରେମ ଓ ଅନନ୍ତ ଆକର୍ଷଣ ଭରି ରହିଥିଲା। “ଏହା ସ୍ୱପ୍ନ ନୁହେଁ ରିମା, ଏହା ଆମ ବାସ୍ତବତା। ଆମ ପ୍ରେମର ବାସ୍ତବତା।”

ସେମାନେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଡ୍ରଇଂ ରୁମର ସୋଫା ଉପରେ ବସିଲେ। ମୃଦୁ ଆଲୋକରେ ଘରଟି ଏକ ରୋମାଣ୍ଟିକ ପରିବେଶ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲା। ଆର୍ଯ୍ୟନ ରିମାଙ୍କ ହାତକୁ ନିଜ ହାତରେ ନେଇ ଚୁମ୍ବନ ଦେଲେ। ତାଙ୍କ ଓଠର ସ୍ପର୍ଶ ରିମାଙ୍କ ଶିରାପ୍ରଶିରାରେ ବିଜୁଳି ସୃଷ୍ଟି କଲା। ରିମା ତାଙ୍କୁ ଚାହିଁ କହିଲେ, “ଆର୍ଯ୍ୟନ, ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଠିକ୍ ଗୋଟିଏ **ପ୍ରେମମୟ ରାତ୍ରିର ରୋମାଞ୍ଚ ଉପନ୍ୟାସ** ପରି ଲାଗୁଛି, ଯେଉଁଠି ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶବ୍ଦ ପ୍ରେମରେ ଭରି ରହିଛି।”

ଆର୍ଯ୍ୟନ ହସିଦେଲେ। “ତୁମେ ହିଁ ମୋର ଉପନ୍ୟାସ, ରିମା। ତୁମର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଧ୍ୟାୟ ମୋ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ। ଆଉ ଏହି ରାତି… ଏହି ବର୍ଷା… ଏହା କେବଳ ଆମ ଭିତରେ ଥିବା ପ୍ରେମକୁ ଆହୁରି ଗଭୀର କରିଦେଉଛି।” ସେ ରିମାଙ୍କ କପାଳରେ ଏକ ମଧୁର ଚୁମ୍ବନ ଦେଲେ, ତାପରେ ଧୀରେ ଧୀରେ ତାଙ୍କ ଓଠ ଆଡ଼କୁ ଖସିଆସିଲେ। ରିମାଙ୍କ ନିଶ୍ୱାସ ପ୍ରଶ୍ୱାସ ତୀବ୍ର ହୋଇଉଠିଲା। ସେମାନଙ୍କ ଓଠ ମିଶିଗଲା, ଏକ ମୃଦୁ, ଅଥଚ ଗଭୀର ଚୁମ୍ବନରେ ଦୁଇଟି ଆତ୍ମା ଏକାଠି ହୋଇଗଲେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିଶ୍ୱାସରେ ନିଶା ଥିଲା, ପ୍ରତ୍ୟେକ ସ୍ପର୍ଶରେ ଥିଲା ଅପାର ଶାନ୍ତି ଓ ଉତ୍ତେଜନା।

ସମୟ ଯେପରି ଅଟକି ଯାଇଥିଲା। ବାହାରର ବର୍ଷା ଧୀରେ ଧୀରେ କମି ଆସୁଥିଲା, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଭିତରର ଆବେଗ ବଢ଼ିବାରେ ଲାଗିଥିଲା। ଆର୍ଯ୍ୟନ ରିମାଙ୍କୁ ଅଧିକ ଜୋରରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ରିମା ତାଙ୍କ ବାହୁବନ୍ଧନରେ ନିଜକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ସମର୍ପି ଦେଲେ। “ଆର୍ଯ୍ୟନ,” ସେ ଫୁସ୍‌ଫୁସ୍ କରି କହିଲେ, “ମୁଁ କେବେ ଭାବି ନଥିଲି ଯେ ପ୍ରେମ ଏତେ ସୁନ୍ଦର, ଏତେ ନିଶାପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇପାରେ।”

“ଏହା ହିଁ ପ୍ରେମର ଶକ୍ତି, ରିମା। ଏହା ହିଁ ପ୍ରେମର ଯାଦୁ,” ଆର୍ଯ୍ୟନ ତାଙ୍କ ଗାଲକୁ ଆଉଁସି କହିଲେ। “ଆମ ପ୍ରେମ କାହାଣୀ ପ୍ରକୃତରେ ଗୋଟିଏ **ପ୍ରେମମୟ ରାତ୍ରିର ରୋମାଞ୍ଚ ଉପନ୍ୟାସ**ର ପ୍ରତ୍ୟେକ ପୃଷ୍ଠା ପରି ନିଶାପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଛି।” ସେ ଧୀରେ ଧୀରେ ରିମାଙ୍କ କେଶକୁ ସଜାଡ଼ି ଦେଲେ, ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ପ୍ରେମର ଅନେକ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଝଟକୁଥିଲା। ସେମାନେ ଜାଣିଥିଲେ ଯେ ଏହି ରାତି କେବଳ ଏକ ଆରମ୍ଭ ଥିଲା। ଏକ ନୂଆ ଅଧ୍ୟାୟର, ଯାହା ପ୍ରେମ, ଆବେଗ ଓ ଅସରନ୍ତି ସ୍ପର୍ଶରେ ଭରି ରହିଥିଲା। ସେହି ରାତିରେ ବର୍ଷା କମି ଆସିଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟର ପ୍ରେମ ବର୍ଷା ଚାଲିଥିଲା ଅବିରତ।