କାର୍ଯ୍ୟାଳୟର ଶେଷ କର୍ମଚାରୀ ଜଣଙ୍କ ଯେତେବେଳେ ଚାଲିଗଲେ, ସେତେବେଳେ ସ୍ନେହା ଜାଣିଥିଲା ଯେ ପ୍ରକୃତ କାର୍ଯ୍ୟ ଏବେ ଆରମ୍ଭ ହେବ। ରାତି ୯ଟା ବାଜି ସାରିଥିଲା। ଥଣ୍ଡା ACର ନିରନ୍ତର ଶବ୍ଦ ଏବଂ କମ୍ପ୍ୟୁଟରର ଧୀର ଗୁଣୁଗୁଣ ଶବ୍ଦ ଛଡ଼ା ଆଉ କିଛି ଶୁଭୁ ନଥିଲା। ସ୍ନେହା ନିଜ ଡେସ୍କରେ ବସି ନିଜ ଲ୍ୟାପଟପ୍ ସ୍କ୍ରିନ୍ ଉପରେ ଦୃଷ୍ଟି ରଖିଥିଲା ସତ, କିନ୍ତୁ ତାର ମନ ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ଥିଲା। ତା’ର ହୃଦସ୍ପନ୍ଦନ ଟିକେ ଦ୍ରୁତ ହେଉଥିଲା, କାରଣ ସେ ଜାଣିଥିଲା ଆଦିତ୍ୟ ଅନ୍ୟ ପ୍ରାନ୍ତରେ ଅଛି।
ଆଦିତ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କ ଟିମ୍ର ମୁଖ୍ୟ, ସବୁବେଳେ ତାଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ଏକ ଭିନ୍ନ ଆବେଗ ଭରି ଦିଅନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଗଭୀର ସ୍ୱର ଏବଂ ଆଖିର ଚମକ ସ୍ନେହାକୁ ପ୍ରତିଥର ପ୍ରଭାବିତ କରେ। ଆଜି ସେ ଦୁହେଁ ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରୋଜେକ୍ଟ ଉପରେ କାମ କରୁଥିବା ବାହାନା କରି ସମସ୍ତଙ୍କ ପରେ ରହିଯାଇଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଉଭୟ ଜାଣିଥିଲେ ଯେ ଏହା କେବଳ ଏକ ବାହାନା ଥିଲା, ସେମାନଙ୍କ ଗୁପ୍ତ ଅଫିସ୍ ପ୍ରଣୟର ଏକ ମଧୁର ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ।
“ସ୍ନେହା, ତୁମେ ଏହି ଡକ୍ୟୁମେଣ୍ଟ୍ର ଶେଷ ଭାଗଟି ଦେଖିଛ କି?” ଆଦିତ୍ୟଙ୍କ ସ୍ୱର ଶୁଣାଗଲା, ଯେଉଁଥିରେ ସାମାନ୍ୟ କୌତୁକ ମିଶି ରହିଥିଲା। ସ୍ନେହା ଉପରକୁ ଚାହିଁଲା। ଆଦିତ୍ୟ ତା’ ଆଡ଼କୁ ଚାଲିଆସୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ସର୍ଟର ବଟନ୍ ଟିକେ ଖୋଲାଥିଲା ଏବଂ ତାଙ୍କ ମସ୍କୁଲାର ଶରୀର ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ତାଙ୍କ କୋଲୋନ୍ର ମିଠା ସୁଗନ୍ଧ ସ୍ନେହାକୁ ଚାରିଆଡୁ ଘେରିଗଲା।
“ନା, ଆଦିତ୍ୟ। ମୁଁ ସେଠାକୁ ଯାଇପାରି ନାହିଁ,” ସ୍ନେହା ଧୀର ସ୍ୱରରେ କହିଲା, ତାର ଓଠରେ ଏକ ଧୀର ହସ ଫୁଟି ଉଠିଥିଲା। ସେ ଜାଣିଥିଲା ଯେ ଏହା ଏକ ନିମନ୍ତ୍ରଣ ଥିଲା।
ଆଦିତ୍ୟ ତା’ର ଚେୟାର୍ ପାଖରେ ଠିଆ ହେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଗରମ ନିଶ୍ୱାସ ସ୍ନେହା କାନ ପାଖରେ ବାଜିଲା। “ମୁଁ ଭାବୁଛି ତୁମକୁ ଏହା ଦେଖାଇବା ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମ ପାଖରେ ରହିବା ଦରକାର।” ସେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଚେୟାର୍ଟିକୁ ଟାଣି ତା’ ପାଖରେ ବସିଗଲେ। ସେମାନଙ୍କ ହାତ ପାଖାପାଖି ଥିଲା, ଏକ ସାମାନ୍ୟ ସ୍ପର୍ଶ ପାଇଁ ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ଥିଲେ।
ଆଦିତ୍ୟ ମାଉସ୍ ଧରି ଧୀରେ ଧୀରେ ସ୍କ୍ରିନ୍ ସ୍କ୍ରୋଲ୍ କରୁଥିଲେ। ହଠାତ୍ ତାଙ୍କ ଆଙ୍ଗୁଠି ସ୍ନେହା ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ବାଜିଲା। ଏକ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ତରଙ୍ଗ ସେମାନଙ୍କ ଶରୀରରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଲା। ସେମାନେ ଉଭୟ ମୁହଁ ଉଠାଇ ପରସ୍ପରକୁ ଚାହିଁଲେ। ସ୍ନେହା ଆଦିତ୍ୟଙ୍କ ଆଖିରେ ଏକ ଅଜଣା ଆବେଗ ଦେଖିପାରିଲା, ଯାହା ତା’ ନିଜ ଆଖିରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିଫଳିତ ହେଉଥିଲା।
“ଆଦିତ୍ୟ…” ସ୍ନେହା କେବଳ ଫୁସ୍ଫୁସ୍ କରି କହିପାରିଲା।
“ହଁ, ସ୍ନେହା?” ତାଙ୍କ ସ୍ୱର ଆହୁରି ଗଭୀର ଥିଲା। ସେ ଧୀରେ ଧୀରେ ନିଜ ହାତ ବଢ଼ାଇ ସ୍ନେହା ହାତକୁ ଧରିଲେ। ତାଙ୍କ ଆଙ୍ଗୁଠି ସ୍ନେହା ହାତ ଉପରେ ଧୀରେ ଧୀରେ ବୁଲିଲା। “ଏହି କାମ ବାହାନାରେ ଆମେ ଆଜି ଏକାଠି ରହିଲୁ।”
ସ୍ନେହା ଧୀରେ ଧୀରେ ତାଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଢଳିଗଲା। ତାଙ୍କ ନିଶ୍ୱାସ ଗରମ ଏବଂ ତୀବ୍ର ଥିଲା। “ମୁଁ ସବୁବେଳେ ଚାହୁଁଥିଲି ଏମିତି ଏକାଠି ରହିବାକୁ।”
ଆଦିତ୍ୟ ଅନ୍ୟ ହାତରେ ସ୍ନେହା ମୁହଁକୁ ଧୀରେ ଉଠାଇଲେ। ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ଥିବା ଇଚ୍ଛା ଏତେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଥିଲା ଯେ ସ୍ନେହା ଆଉ ଅଧିକ ପ୍ରତିରୋଧ କରିପାରିଲା ନାହିଁ। “ଏହି ଗୁପ୍ତ ଅଫିସ୍ ପ୍ରଣୟ ସ୍ୱଳ୍ପ ପଠନ କେବେ ଶେଷ ହେଉନଥିଲେ ଭଲ ହୁଅନ୍ତା,” ସେ ଫୁସ୍ଫୁସ୍ କରି କହିଲେ, ତାଙ୍କ ଓଠ ସ୍ନେହା ଓଠର ଅତି ନିକଟତର ଥିଲା।
ସ୍ନେହା ଆଖି ବନ୍ଦ କରିଦେଲା, ତାଙ୍କ ଆଙ୍ଗୁଳି ଆଦିତ୍ୟଙ୍କ ବାହୁ ଉପରେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଉଠିଲା। ସେମାନଙ୍କ ଓଠ ପରସ୍ପରକୁ ଛୁଇଁଲା, ଏକ ମିଠା ଏବଂ ନିଷିଦ୍ଧ ଚୁମ୍ବନ। ଏହା କେବଳ ଏକ ଚୁମ୍ବନ ନଥିଲା, ଏହା ଥିଲା ପ୍ରତିଟି ଗୁପ୍ତ ଦୃଷ୍ଟି, ପ୍ରତିଟି ଲୁକ୍କାୟିତ ସ୍ପର୍ଶ ଏବଂ ଅଫିସ୍ କୋଠରୀର ଚାରି କାନ୍ଥ ଭିତରେ ଲୁଚି ରହିଥିବା ପ୍ରତିଟି ଅବ୍ୟକ୍ତ ଭାବନାର ପ୍ରତିଫଳନ।
ସମୟ ସେଇଠି ଅଟକି ଯାଇଥିଲା। ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ କୋଳେଇ ଧରିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟ ଏକା ସାଙ୍ଗରେ ସ୍ପନ୍ଦିତ ହେଉଥିଲା। ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତଟି ସେମାନଙ୍କର ଥିଲା, କେବଳ ସେମାନଙ୍କର, ସମସ୍ତ ଦୁନିଆରୁ ଲୁଚି ରହିଥିବା ଏକ ଅତି ଗୁପ୍ତ ପ୍ରଣୟ। ଭବିଷ୍ୟତ କଣ ହେବ ସେ ବିଷୟରେ ସେମାନେ ଚିନ୍ତା କଲେ ନାହିଁ, କେବଳ ଏହି ବର୍ତ୍ତମାନର ମଧୁର ମୁହୂର୍ତ୍ତକୁ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ। ଏହା ହିଁ ଥିଲା ସେମାନଙ୍କର “ଗୁପ୍ତ ଅଫିସ୍ ପ୍ରଣୟ ସ୍ୱଳ୍ପ ପଠନ”, ଯାହାର ପ୍ରତିଟି ପୃଷ୍ଠା ପ୍ରେମ ଏବଂ ଉତ୍ସାହରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା।
Leave a Reply