ଅଫିସରୁ ପ୍ରେମ: ବସ୍ ଓ କର୍ମଚାରୀଙ୍କ ଗୁପ୍ତ ସମ୍ପର୍କ

ସନ୍ଧ୍ୟା ଢଳି ଆସୁଥିଲା, କିନ୍ତୁ ପ୍ରିୟାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଏକ ନୂଆ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଇଁବାକୁ ଲାଗିଥିଲା। ଅଫିସର କୋଠରୀରେ ସମସ୍ତେ ଚାଲିଯାଇଥିଲେ, କେବଳ ସେ ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରୋଜେକ୍ଟ ଉପରେ କାମ କରୁଥିଲେ। ହଠାତ୍ କବାଟ ଖୋଲିଗଲା ଓ ରୋହିତ, ତାଙ୍କର ବସ୍ ତଥା କମ୍ପାନୀର CEO, ଭିତରକୁ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ ସେହି ଚିର ପରିଚିତ ଗମ୍ଭୀରତା ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଆଖିରେ ଏକ ଅଜଣା ଚମକ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ବିଚଳିତ କଲା।

“ପ୍ରିୟା, ତୁମେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏଠି?” ରୋହିତଙ୍କ ସ୍ୱରରେ ଏକ ନରମ ପଚରାଉଚରା ଥିଲା।

ପ୍ରିୟା ଉଠି ଠିଆ ହେଲେ। “ହଁ ସାର୍, ଏହି ପ୍ରୋଜେକ୍ଟର ଶେଷ ଭାଗ ସାରି ଦେଉଥିଲି।”

ରୋହିତ ଧୀରେ ଧୀରେ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ, ପ୍ରିୟାଙ୍କ କମ୍ପ୍ୟୁଟର ସ୍କ୍ରିନ୍ ଉପରେ ଆଖି ପକାଇଲେ। ତାଙ୍କ ଶରୀରର ସୁଗନ୍ଧ ପ୍ରିୟାଙ୍କ ନାକକୁ ଛୁଇଁଲା, ଯାହା ତାଙ୍କ ହୃଦୟର ଗତି ବଢ଼ାଇ ଦେଲା।

“ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟଦକ୍ଷତା ପ୍ରକୃତରେ ପ୍ରଶଂସନୀୟ, ପ୍ରିୟା। କିନ୍ତୁ ନିଜ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ପ୍ରତି ଧ୍ୟାନ ଦିଅ,” ରୋହିତ କହିଲେ। ତାଙ୍କ ଆଙ୍ଗୁଠି ଅଜାଣତରେ ପ୍ରିୟାଙ୍କ ହାତକୁ ଛୁଇଁଗଲା, ଯେତେବେଳେ ସେ ସ୍କ୍ରିନରେ କିଛି ଦେଖାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ। ସେହି ସ୍ପର୍ଶ ଏକ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ତରଙ୍ଗ ପରି ସାରା ଶରୀରରେ ଖେଳିଗଲା।

କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଦୁହେଁ ନିରବ ରହିଲେ, କେବଳ ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟର ସ୍ପନ୍ଦନ ହିଁ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା। ଏହା କେବଳ ଏକ କର୍ମକ୍ଷେତ୍ରର ସମ୍ପର୍କ ନଥିଲା, ବରଂ ଏକ ଗଭୀର **ବସ୍ ଓ କର୍ମଚାରୀଙ୍କ ପ୍ରେମ ସମ୍ପର୍କ** ଆଡ଼କୁ ଅଗ୍ରସର ହେଉଥିଲା, ଯାହା ଉଭୟ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ କିନ୍ତୁ ପ୍ରକାଶ କରିବାକୁ ସାହସ କରୁନଥିଲେ।

ସେହି ଦିନଠାରୁ, ସେମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଏକ ନୂଆ ସମ୍ପର୍କ ଗଢ଼ି ଉଠିଲା। ଲଞ୍ଚ୍ ବ୍ରେକରେ ଅଫିସ କ୍ୟାଣ୍ଟିନରେ ସେମାନଙ୍କ ଆଖି ବାରମ୍ବାର ମିଶୁଥିଲା। ବିଳମ୍ବିତ ରାତିରେ ଅଫିସରେ ଏକାଠି କାମ କରିବା ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ନିତିଦିନିଆ ଅଭ୍ୟାସରେ ପରିଣତ ହୋଇଗଲା। କେବଳ କାମ ନୁହେଁ, ଜୀବନର ଅନେକ ଗଭୀର କଥା ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ପରସ୍ପର ସହ ବାଣ୍ଟିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଥିବା ପ୍ରଫେସନାଲ ସୀମା ଧୀରେ ଧୀରେ ମିଳାଇ ଯାଉଥିଲା, ଯାଗା ନେଉଥିଲା ଏକ ନିରବ, ଅବ୍ୟକ୍ତ ଆକର୍ଷଣ।

ଦିନେ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ, ପ୍ରୋଜେକ୍ଟ ସମାପ୍ତ ହେବା ପରେ, ରୋହିତ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ନିଜ କ୍ୟାବିନକୁ ଡାକିଲେ। କ୍ୟାବିନ ଭିତରେ କେବଳ ଧୀର ଆଲୁଅ ଜଳୁଥିଲା, ଯାହା ବାହାରର କୋଳାହଳରୁ ସେମାନଙ୍କୁ ଦୂରେଇ ରଖିଥିଲା। ରୋହିତ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ କାଚ ଝରକା ପାଖରେ ଥିବା ଚେୟାରରେ ବସିବାକୁ କହିଲେ।

“ପ୍ରିୟା, ମୁଁ ଜାଣିଛି ଏହା ଠିକ୍ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଆଉ ନିଜ ଭାବନାକୁ ଲୁଚାଇ ପାରୁନି,” ରୋହିତଙ୍କ ସ୍ୱର ଭାବପ୍ରବଣ ହେଉଥିଲା। ସେ ପ୍ରିୟାଙ୍କ ଆଖିକୁ ସିଧା ଚାହିଁଲେ, ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଥିବା ଲୁକ୍କାୟିତ ପ୍ରେମ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। “ତୁମେ ମୋ ଜୀବନରେ ଏକ ବିଶେଷ ସ୍ଥାନ ତିଆରି କରିଛ।”

ପ୍ରିୟାଙ୍କ ହୃଦୟ ଜୋରରେ ଧଡ଼ଧଡ଼ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା। ସେ ମଧ୍ୟ ସମାନ ଭାବନା ରଖିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାହାକୁ ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରକାଶ କରିବା କଷ୍ଟକର ଥିଲା। ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ଲୁହ ଜମି ଆସିଲା, ଯାହା ତାଙ୍କର ଅବ୍ୟକ୍ତ ପ୍ରେମର ପ୍ରମାଣ ଥିଲା।

“ସାର୍…” ପ୍ରିୟାଙ୍କ କଣ୍ଠସ୍ୱର ଥରିଗଲା।

ରୋହିତ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ, ନରମ ଭାବରେ ପ୍ରିୟାଙ୍କ ହାତକୁ ନିଜ ହାତରେ ଧରିଲେ। ତାଙ୍କ ହାତର ଉଷ୍ଣତା ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଅନୁଭବ କରାଇଲା ଯେ ଏହା ହିଁ ସେ ଚାହୁଁଥିଲେ, ଏହି ସ୍ପର୍ଶ ପାଇଁ ତାଙ୍କ ହୃଦୟ କେତେବେଳୁ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲା।

“ମୋତେ ରୋହିତ ବୋଲି ଡାକ, ପ୍ରିୟା,” ସେ ଫୁସ୍‌ଫୁସ୍ କରି କହିଲେ। “ଏହି **ବସ୍ ଓ କର୍ମଚାରୀଙ୍କ ପ୍ରେମ ସମ୍ପର୍କ** ଆମ ଦୁହିଁଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ନୂଆ ଦିଗନ୍ତ ଖୋଲିଛି। ମୁଁ ଜାଣେ ଏଥିରେ ଅନେକ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଏହାକୁ ସାମ୍ନା କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।”

ପ୍ରିୟା ରୋହିତଙ୍କ ଆଖିରେ ନିଜ ପ୍ରତି ଥିବା ଗଭୀର ପ୍ରେମ ଓ ଭରସାକୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ନିଜର ମୁଣ୍ଡ ତଳକୁ କଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଓଠରେ ଏକ ମୃଦୁ ହସ ଫୁଟି ଉଠିଥିଲା। ଏହି ନିରବ ସମ୍ମତି ଥିଲା ତାଙ୍କ ଭାବନାର ପ୍ରକାଶ। ରୋହିତ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ଧୀରେ ଉଠାଇଲେ, ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ଚାହିଁଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ କପାଳରେ ଏକ ମୃଦୁ ଚୁମ୍ବନ ଦେଲେ। ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ସମୟ ଯେପରି ଅଟକି ଯାଇଥିଲା। ଅଫିସର ସୀମା ପାର କରି ସେମାନେ ଏକ ନୂଆ ଦୁନିଆରେ ପ୍ରବେଶ କରିସାରିଥିଲେ, ଯେଉଁଠି କେବଳ ପ୍ରେମ ହିଁ ସତ୍ୟ ଥିଲା। ସେମାନେ ଜାଣିଥିଲେ ଯେ ସେମାନଙ୍କର ଏହି ଗୁପ୍ତ **ବସ୍ ଓ କର୍ମଚାରୀଙ୍କ ପ୍ରେମ ସମ୍ପର୍କ** ଅନେକ ବାଧାବିଘ୍ନର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ପରସ୍ପରର ହାତ ଧରି ଏକାଠି ଆଗକୁ ବଢ଼ିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲେ।