ਦਫ਼ਤਰ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ, ਜੋ ਦਿਨ ਭਰ ਪ੍ਰੋਫੈਸ਼ਨਲਿਜ਼ਮ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਭਰਦੀਆਂ ਸਨ, ਅੱਜ ਰਾਤ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਕਹਾਣੀ ਬੁਣ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਰੀਆ ਆਪਣੀ ਕੈਬਿਨ ਵਿੱਚ ਕੰਪਿਊਟਰ ‘ਤੇ ਝੁਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਕੀਬੋਰਡ ‘ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਰਾਤ ਦੇ 9 ਵੱਜ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਦਫ਼ਤਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖ਼ਾਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਸਿਵਾਏ ਉਸਦੇ ਤੇ ਇੱਕ-ਦੋ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਲੰਬਾ ਸਾਹ ਲਿਆ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਥਕਾਵਟ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਪਰ ਨਾਲ ਹੀ ਅੱਜ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਵੀ ਸੀ।
“ਅਜੇ ਵੀ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਰੀਆ?” ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ, ਰੇਸ਼ਮੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਚੁੱਪੀ ਤੋੜੀ। ਰੀਆ ਨੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਸਿਰ ਚੁੱਕਿਆ। ਦਰਵਾਜ਼ੇ ‘ਤੇ ਅਰਜੁਨ, ਉਸਦਾ ਬੌਸ, ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਟਾਈ ਢਿੱਲੀ ਸੀ, ਸੂਟ ਜੈਕਟ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ‘ਤੇ ਦਿਨ ਭਰ ਦੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਦੀ ਥਾਂ ਇੱਕ ਨਰਮ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਸੀ। ਉਹ ਆਮ ਨਾਲੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਆਕਰਸ਼ਕ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
“ਬੱਸ ਆਖਰੀ ਰਿਪੋਰਟ, ਸਰ,” ਉਸਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਨਿਗਾਹ ਅਰਜੁਨ ਦੀਆਂ ਡੂੰਘੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਆਚ ਗਈ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਦੂਰੀ ਅਜੀਬ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।
ਅਰਜੁਨ ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ ਅੰਦਰ ਆਇਆ ਅਤੇ ਕੈਬਿਨ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਸਨ। ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਣਕਹੀ ਗਰਮੀ ਅਤੇ ਤਣਾਅ ਘੁਲ ਗਿਆ।
“ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਗਏ, ਸਰ?” ਰੀਆ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਘਬਰਾਹਟ ਸੀ।
“ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਕੱਲਿਆਂ ਛੱਡਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਲੱਗਿਆ,” ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਖਾਸ ਨਰਮੀ ਸੀ ਜੋ ਉਸਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ ਸੀ। ਉਹ ਰੀਆ ਦੀ ਕੁਰਸੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ। ਉਸਦੀ ਗਰਮ ਸਾਹ ਰੀਆ ਦੀ ਗਰਦਨ ‘ਤੇ ਪੈ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਰੋਮ-ਰੋਮ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਿੱਠੀ ਝੁਰਝੁਰੀ ਦੌੜ ਗਈ।
ਰੀਆ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਣਜਾਣੀ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਗਈ। ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧੜਕਣ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਆਮ ‘ਬੌਸ ਤੇ ਕਰਮਚਾਰੀ ਲਵ ਅਫੇਅਰ’ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਹ ਕੁਝ ਹੋਰ ਗਹਿਰਾ ਸੀ, ਕੁਝ ਹੋਰ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਕ।
ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਹੱਥ ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ‘ਤੇ ਟਿਕਿਆ, ਫਿਰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਬਾਂਹ ‘ਤੇ ਫਿਰਿਆ। “ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਮਿਹਨਤੀ ਹੋ, ਰੀਆ,” ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ, “ਪਰ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਰਾਮ ਦੀ ਵੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।” ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੀ ਕੂਹਣੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀਆਂ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਵਧੀਆਂ, ਉਸਦੀ ਚਮੜੀ ‘ਤੇ ਝੁਰਝੁਰੀ ਛੱਡਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਰੀਆ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ, ਉਸਦੀ ਛੂਹ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
“ਸਰ…” ਉਸਨੇ ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕੰਬਣੀ ਸੀ।
“ਅਰਜੁਨ,” ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਠੀਕ ਕੀਤਾ, ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। “ਰਾਤ ਦੇ ਇਸ ਵੇਲੇ ਸਿਰਫ਼ ਅਰਜੁਨ।”
ਉਸਨੇ ਹੇਠਾਂ ਝੁਕਿਆ, ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੀਆ ਦੇ ਕੰਨ ਨਾਲ ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ ਛੂਹੇ। “ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਹ ਪਲ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।”
ਰੀਆ ਆਪਣੀ ਕੁਰਸੀ ‘ਚ ਘੁੰਮੀ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਿਲੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਦੂਰੀ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਈ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਉਸਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਉਸਦੇ ਗੱਲ੍ਹਾਂ ‘ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਫਿਰ ਰਹੇ ਸਨ।
“ਅਰਜੁਨ,” ਉਸਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ, ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਇੱਕ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਏ। ਰੀਆ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੀ ਕਾਲਰ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ‘ਤੇ ਦਬ ਗਈਆਂ।
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਮਿਲ ਗਏ, ਇੱਕ ਨਰਮ, ਫਿਰ ਡੂੰਘੇ ਚੁੰਮਣ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਏ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਚੁੰਮਣ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਦੱਬੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਖਿੱਚ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗੁਪਤ ਪਿਆਰ ਦਾ ਇਜ਼ਹਾਰ ਸੀ। ਇਹ ਇੱਕ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਖੇਡ ਸੀ, ਇੱਕ ਬੌਸ ਤੇ ਕਰਮਚਾਰੀ ਲਵ ਅਫੇਅਰ, ਪਰ ਇਸ ਸਮੇਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਦਫ਼ਤਰ ਦੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਮੱਧਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜਗਦੀ ਅੱਗ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਸੀ।
ਉਸਦਾ ਇੱਕ ਹੱਥ ਰੀਆ ਦੀ ਕਮਰ ‘ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਅਤੇ ਦੂਸਰਾ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚਦਾ ਹੋਇਆ। ਰੀਆ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਕੀਤਾ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਰਜੁਨ ਦੀਆਂ ਗੂੜ੍ਹੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
“ਅਸੀਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ,” ਉਸਨੇ ਸਾਹ ਘੁੱਟ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੱਚਾਈ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਆਪ-ਮੁਹਾਰੇ ਉਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣ ਲੱਗੇ ਸਨ।
“ਪਰ ਅਸੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ,” ਅਰਜੁਨ ਮੁਸਕਰਾਇਆ, ਉਸਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਵਧੀਆਂ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ ਆਪਣੇ ਮੇਜ਼ ‘ਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਇਹ ਉਸ ਰਾਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸੀ, ਇੱਕ ਗੁਪਤ ਪਿਆਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਜੋ ਦਫ਼ਤਰ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਪਿੱਛੇ ਪਨਪ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਰ ਨਜ਼ਰ, ਹਰ ਛੂਹ, ਹਰ ਗੁਪਤ ਮੁਲਾਕਾਤ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ ‘ਬੌਸ ਤੇ ਕਰਮਚਾਰੀ ਲਵ ਅਫੇਅਰ’ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਖ਼ਤਰਾ ਵੀ ਸੀ ਤੇ ਅਥਾਹ ਪਿਆਰ ਵੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਰੁਕੇਗਾ, ਪਰ ਇਸ ਪਲ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਗੁਆਚੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਦੁਨੀਆ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ।
Leave a Reply