ਜਨੂੰਨੀ ਦੇਰ ਰਾਤ ਦਾ ਪਿਆਰ: ਇੱਕ ਰੋਮਾਂਸ ਨਾਵਲ ਦਾ ਸੁਪਨਾ

ਘੜੀ ਦੀ ਟਿੱਕ-ਟਿੱਕ ਨੇ ਰਾਤ ਦੀ ਚੁੱਪ ਨੂੰ ਹੋਰ ਗਹਿਰਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਬਾਹਰ ਹਲਕੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਖਿੜਕੀ ‘ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਦਸਤਕ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਆਰਵ, ਆਪਣੀ ਡੈਸਕ ਲੈਂਪ ਦੀ ਮੱਧਮ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ, ਕਿਸੇ ਗਹਿਰੇ ਖਿਆਲ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਕਿਤਾਬ ‘ਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦਾ ਇਹ ਵਕਤ ਉਸਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਇੱਕ ਬੇਚੈਨੀ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਅਣਕਿਹਾ ਹੋਵੇ।

ਅਚਾਨਕ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕਮਰੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਦੀ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਪਈ। ਉਸਨੇ ਮੁੜ ਕੇ ਦੇਖਿਆ, ਨੀਂਦ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਖਿੱਲਰੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸਿਮਰਨ ਉੱਥੇ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਪਤਲੀ ਨਾਈਟਗਾਊਨ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਲਿਪਟੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਚੰਦਰਮਾ ਦੀ ਹਲਕੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ‘ਤੇ ਪੈ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਖੂਬਸੂਰਤ ਬਣਾ ਰਹੀ ਸੀ।

“ਅਜੇ ਤੱਕ ਸੁੱਤੇ ਨਹੀਂ?” ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਨੀਂਦ ਦੀ ਖੁਮਾਰੀ ਸਾਫ਼ ਝਲਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੱਲਦੀ ਹੋਈ ਆਰਵ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ, ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ‘ਤੇ ਆਪਣੇ ਨਰਮ ਹੱਥ ਰੱਖੇ। ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਗਰਮਾਹਟ ਨੇ ਆਰਵ ਨੂੰ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਪਣੇ ਖਿਆਲਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।

ਆਰਵ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਲਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ‘ਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ, ਉਸਦੀ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਗਰਮਾਹਟ ਆਰਵ ਦੀ ਗਰਦਨ ‘ਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। “ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਨੀਂਦ ਕਿੱਥੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ,” ਆਰਵ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਫੇਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। “ਬੱਸ ਕੁਝ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ।”

“ਕੀ ਸੋਚ ਰਹੇ ਸੀ?” ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਆਰਵ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਮਿਲੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਸ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਡੂੰਘਾ ਪਿਆਰ, ਇੱਕ ਲੁਕਿਆ ਜਨੂੰਨ ਸਾਫ਼ ਝਲਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।

“ਬੱਸ ਇਹ ਕਿ ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਸਾਡਾ ਇਹ ਰੋਮਾਂਸ… ਇਹ ਕਿਸੇ ਕਹਾਣੀ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ।” ਆਰਵ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਉਸਦੇ ਗੱਲ੍ਹ ‘ਤੇ ਇੱਕ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ। “ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ **passionate late night romance novel** ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।” ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਕੱਸ ਲਈਆਂ, ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।

ਸਿਮਰਨ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਹੱਸੀ, ਉਸਦੀ ਹਸੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਰਾਤ ਦੀ ਚੁੱਪ ਨੂੰ ਹੋਰ ਮਿੱਠਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। “ਹਾਂ, ਸਾਡਾ ਹਰ ਪਲ, ਹਰ ਸਾਹ ਕਿਸੇ **passionate late night romance novel** ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਦਿਵਾਉਂਦਾ ਹੈ।” ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਆਰਵ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫੇਰੀਆਂ, ਉਸਦੇ ਨਰਮ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਰਵ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਛੂਹਿਆ। ਇੱਕ ਨਰਮ ਚੁੰਮਣ, ਜੋ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਗਹਿਰਾ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਮਾਂ ਰੁਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਦੀ ਧੜਕਣ ਇੱਕ ਲੈਅ ਵਿੱਚ ਵੱਜਣ ਲੱਗੀ ਸੀ। ਬਾਹਰ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼, ਅੰਦਰ ਦੀ ਗਰਮਾਹਟ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਦਾ ਮਿਲਣ – ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ ਸੰਗੀਤਕ ਸੁਰ ਬਣਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਆਰਵ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਉਸਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਉਸਦੇ ਨਰਮ ਗੱਲ੍ਹਾਂ ‘ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਫੇਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਿਆਰ ਸੀ ਜੋ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਸਾਂਝ ਅਤੇ ਅਟੁੱਟ ਬੰਧਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ।

“ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਅਧੂਰਾ ਹਾਂ, ਸਿਮਰਨ,” ਆਰਵ ਨੇ ਸਰਗੋਸ਼ੀ ਕੀਤੀ।

“ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਹਾਂ, ਆਰਵ,” ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਆਰਵ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਕੋਲ ਸਨ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਰ ਛੋਹ, ਹਰ ਸਾਹ, ਹਰ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਣਕਿਹਾ ਜਨੂੰਨ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਕੋਈ ਸਾਧਾਰਨ ਕਹਾਣੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਹ ਇੱਕ ਡੂੰਘੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਗਾਥਾ ਸੀ ਜੋ ਸਮੇਂ ਤੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸੀ। ਉਸ ਰਾਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇੱਕ ਜੀਵੰਤ **passionate late night romance novel** ਬਣ ਗਈ ਸੀ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀ ਗਈ ਸੀ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਨੂੰਨ ਨੂੰ ਹੋਰ ਗਹਿਰਾ ਕਰਨ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲ੍ਹ ਲਾ ਕੇ ਬੈੱਡਰੂਮ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਸਵੇਰ ਦੀ ਉਡੀਕ ਵਿੱਚ ਸੀ।