ભાભી જોડે રમત Story 12 in Gujarati

સૂરજ ઢળી રહ્યો હતો, અને ઘરની શાંતિ એક અલગ જ ગરમાવો લઈને આવી રહી હતી. રમિલા, ઘરની વહુ, રસોડામાં રાત્રિભોજનની તૈયારી કરી રહી હતી, પણ તેનું મન ક્યાંક બીજે ભટકતું હતું. આજે તેના પતિ, મહેશ, બહારગામ ગયા હતા અને ઘર ફક્ત તે અને તેના મોટા ભાઈ, સુરેશ, વચ્ચે વહેંચાયેલું હતું. સુરેશ, જે હંમેશા શાંત અને ગંભીર દેખાતો, આજે કંઈક અલગ જ લાગતો હતો. તેની આંખોમાં એક અજાણી ચમક હતી, જે રમિલાને અસ્વસ્થ કરી રહી હતી.

રસોડામાંથી આવતી મસાલાની સુગંધ હવામાં ભળી રહી હતી, પણ રમિલાના શ્વાસ જાણે સુરેશની હાજરીથી ભારે થઈ રહ્યા હતા. તેણે ધીમેથી રસોડાનો દરવાજો ખોલ્યો અને બહાર પગ મૂક્યો. સુરેશ લિવિંગ રૂમમાં બેઠો હતો, હાથમાં પુસ્તક હતું, પણ તેની નજર રમિલા પર સ્થિર હતી. એક ક્ષણ માટે સમય જાણે થંભી ગયો. રમિલાને લાગ્યું કે જાણે તેના શરીરમાંથી વીજળી પસાર થઈ ગઈ.

“ભાભી, શું ચાલી રહ્યું છે?” સુરેશે ધીમા અવાજે પૂછ્યું, તેનો અવાજ જાણે કોઈ મધુર સંગીત જેવો લાગતો હતો. રમિલા હળવાશથી સ્મિત કરી, પણ તેના હોઠ પર એક અસ્પષ્ટ ભાવ હતો. “બસ, જમવાનું બનાવી રહી હતી.”

સુરેશ ધીમેથી ઊભો થયો અને રમિલા તરફ આગળ વધ્યો. તેના પગલાં એટલા શાંત હતા કે જાણે કોઈ બિલાડી ચાલી રહી હોય. રમિલાનું હૃદય જોરજોરથી ધબકવા લાગ્યું. સુરેશ તેની નજીક આવીને ઊભો રહ્યો, અને તેના શ્વાસની ગરમી રમિલાના ગાલ પર અનુભવાઈ. તેની આંખોમાં એક ઊંડી, અજાણી તૃષ્ણા હતી, જે રમિલાને સ્પષ્ટ દેખાઈ રહી હતી.

“તમે આજે ખૂબ સુંદર લાગો છો, ભાભી,” સુરેશે ધીમા, રણકતા અવાજે કહ્યું. તેના શબ્દો જાણે કોઈ સ્પર્શ હતા, જે રમિલાના અસ્તિત્વને સ્પર્શી ગયા. રમિલાની આંખો ઝુકી ગઈ. તે આવા વખાણની અપેક્ષા નહોતી કરતી, ખાસ કરીને સુરેશ પાસેથી.

“આભાર, દિયર,” તે માંડ માંડ બોલી શકી. તેના અવાજમાં એક અજાણ્યો કંપન હતો. સુરેશનો હાથ ધીમેથી રમિલાના ખભા પર આવ્યો. તેનો સ્પર્શ હળવો હતો, પણ તેમાં એક અદમ્ય શક્તિ હતી. રમિલા સહેજ પણ ખસી નહીં. જાણે તે આ ક્ષણની રાહ જોઈ રહી હતી.

“શું હું તમને મદદ કરી શકું?” સુરેશે પૂછ્યું, તેનો અવાજ વધુ ઊંડો અને ઘેરો બન્યો. રમિલાએ માથું હલાવ્યું, “ના, બધું તૈયાર છે.” પણ સુરેશ હટ્યો નહીં. તે રમિલાની નજીક આવ્યો, એટલો નજીક કે તેમની વચ્ચેની હવા પણ જાણે ગરમ થઈ ગઈ. રમિલાએ સુરેશની આંખોમાં જોયું. તેમાં એક એવી આગ હતી જે રમિલાના શરીરમાં પણ ફેલાઈ રહી હતી.

સુરેશનો હાથ ધીમેથી રમિલાના ગાલ પર ફર્યો. તેની આંગળીઓના ટેરવા રમિલાની ત્વચા પર જાણે નકશીકામ કરી રહ્યા હતા. રમિલાની આંખો બંધ થઈ ગઈ. તેના શરીરમાં એક અજીબ કંપારી છવાઈ ગઈ. આ એ ક્ષણ હતી જે તેણે ક્યારેય કલ્પી પણ નહોતી. તેના પતિ મહેશના મોટા ભાઈ, સુરેશ, તેની આટલી નજીક હતા.

“ભાભી…” સુરેશે ધીમા અવાજે કહ્યું, તેનો શ્વાસ રમિલાના હોઠ પર અનુભવાઈ રહ્યો હતો. રમિલાએ ધીમેથી આંખો ખોલી. સુરેશની આંખોમાં એક અદમ્ય ઈચ્છા હતી, જે રમિલાની પોતાની અંદર પણ જાગૃત થઈ રહી હતી. બંને વચ્ચેની શાંતિ હવે એક ગુંજતી ઉત્કટતામાં બદલાઈ ગઈ હતી.

સુરેશનો ચહેરો ધીમે ધીમે રમિલા તરફ ઝૂક્યો. રમિલાએ પોતાની આંખો બંધ કરી દીધી, તેના હૃદયના ધબકારા જાણે ડ્રમ વગાડી રહ્યા હતા. પછી, એક નરમ, ગરમ સ્પર્શ તેના હોઠ પર અનુભવાયો. સુરેશના હોઠ રમિલાના હોઠ પર ધીમે ધીમે ફરી રહ્યા હતા. તે એક કોમળ, છતાં ઉત્કટ ચુંબન હતું, જેણે રમિલાના શરીરમાં નવી ચેતના જગાવી.

સુરેશનો હાથ રમિલાના વાળમાં ગયો, તેના વાળને ધીમેથી સ્પર્શી રહ્યો. રમિલાએ પણ ધીમેથી પોતાનો હાથ સુરેશની ગરદન પર મૂક્યો. બંનેના શરીરમાંથી એક અજાણી લહેર પસાર થઈ રહી હતી. આ પ્રેમ હતો, કે માત્ર એક ક્ષણિક ઈચ્છા? તે કહેવું મુશ્કેલ હતું, પણ બંને તે ક્ષણમાં ખોવાઈ ગયા હતા.

ચુંબન વધુ ઊંડું બન્યું. સુરેશનો હાથ રમિલાના શરીર પર ફરવા લાગ્યો, તેની સાડીના પલ્લુને ધીમેથી સરકાવી રહ્યો હતો. રમિલાએ કોઈ પ્રતિકાર ન કર્યો. તેના શરીરમાં એક નવી આગ લાગી રહી હતી, જે સુરેશના સ્પર્શથી વધુ ભડકી રહી હતી. રાત્રિ હજુ યુવાન હતી, અને આ રમત ફક્ત શરૂ થઈ હતી.