പൂറ് Story 6 in Malayalam

മഴയുടെ സംഗീതവുമായി അവളുടെ ഓർമ്മകൾക്ക് നിറം പകർന്നു. ജനലിലൂടെ പെയ്തൊഴിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്ന തുള്ളികൾ അവളുടെ കണ്ണീരിന് കൂട്ടായി. രാധിക, മുപ്പത്തിയഞ്ചുകാരിയായ ഒരു ചിത്രകാരി. അവളുടെ ജീവിതം നിറങ്ങളുടെ കലവറയായിരുന്നു, പക്ഷെ ആ കലവറയിൽ ഇപ്പോൾ ചാരനിറം മാത്രം നിറഞ്ഞു നിന്നു. കഴിഞ്ഞ ഒരു വർഷമായി അവൾ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു. ഭർത്താവ്, പ്രണയത്തിന്റെ എല്ലാ ഭാവങ്ങളോടെയും അവളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നു വന്ന രാജീവ്, ഒരു വാഹനാപകടത്തിൽ അവളെ വിട്ടു പോയി. ആ ഓർമ്മകൾ ഇപ്പോഴും അവൾക്ക് താങ്ങാനാവാത്ത വേദനയാണ് നൽകുന്നത്.

അവളുടെ ചിത്രങ്ങൾ ഇന്ന് നിറങ്ങളില്ലാത്തതായി മാറിയിരുന്നു. വെളുത്ത കാൻവാസിൽ ചാരനിറത്തിലുള്ള വരകൾ മാത്രം. രാജീവിന്റെ വിരൽത്തുമ്പുകളിലെ സ്പർശം അവൾക്ക് ഇപ്പോഴും ഓർമ്മയുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ പ്രണയം, അവന്റെ പുഞ്ചിരി, അവന്റെ ചൂടേറിയ ആലിംഗനങ്ങൾ... എല്ലാം അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ മായാതെ നിന്നു. ഓരോ ദിവസവും അവൾ സ്വയം ചോദിച്ചു, ഈ ശൂന്യതയിൽ നിന്ന് എങ്ങനെ പുറത്തുകടക്കും? ഈ വേദന എങ്ങനെ മറക്കും?

ഒരു ദിവസം, അവളുടെ പഴയ കൂട്ടുകാരി മായ അവളെ സന്ദർശിച്ചു. മായ രാധികയുടെ വിഷാദാവസ്ഥ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. "രാധിക, നീ ഇങ്ങനെ ഇരുന്നാൽ എങ്ങനെയാ? ജീവിതം മുന്നോട്ട് പോകണം. രാജീവ് നിന്നെ ഇങ്ങനെ കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കില്ല." മായ പറഞ്ഞു. രാധികയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. "എല്ലാം അവസാനിച്ചു മായ. എന്റെ ജീവിതം കഴിഞ്ഞു."

മായ രാധികയുടെ കൈയ്യിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. "ഇല്ല രാധിക. ജീവിതം അവസാനിച്ചിട്ടില്ല. നിന്റെയുള്ളിൽ ഇപ്പോഴും ജീവനുണ്ട്. ഒരുപക്ഷെ, നിനക്ക് പുതിയൊരു സ്നേഹം കണ്ടെത്താൻ സമയമായിരിക്കാം." രാധിക ചിരിയുടെ അംശം പോലും ഇല്ലാത്ത മുഖത്തോടെ മായയെ നോക്കി. "അത് സാധ്യമല്ല മായ. രാജീവിനെ മറക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല."

മായ അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. "ഞാൻ പറയുന്നത് സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ചാണ്. രാജീവിനോടുള്ള നിന്റെ സ്നേഹം ഒരിക്കലും മാഞ്ഞു പോകില്ല. പക്ഷെ, നിനക്ക് സന്തോഷം കണ്ടെത്താൻ മറ്റൊരാളിലൂടെ സാധിച്ചേക്കാം. നീ പഴയ രാധികയായി മാറണം."

മായ ഒരു പദ്ധതി തയ്യാറാക്കി. അവൾ രാധികയെ ഒരു കലാ പ്രദർശനത്തിന് കൊണ്ടുപോയി. അവിടെ വെച്ചാണ് അവൾ അപ്പുവിനെ കണ്ടുമുട്ടിയത്. അപ്പു, മുപ്പത്തിയെട്ട് വയസ്സുള്ള ഒരു ശില്പി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരുതരം ഗാംഭീര്യമുണ്ടായിരുന്നു. രാധികയുടെ ചിത്രങ്ങളെക്കുറിച്ച് അവൻ സംസാരിച്ചു. അവന്റെ വാക്കുകൾക്ക് ഒരുതരം ആഴമുണ്ടായിരുന്നു. രാധിക ആദ്യമായി ഒരാളോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ പോലും അവൾക്ക് അത്രയധികം സംസാരിക്കാൻ തോന്നി. അപ്പുവിന്റെ വാക്കുകൾ അവൾക്ക് ഒരു പുതിയ പ്രതീക്ഷ നൽകി.

അവർ തമ്മിൽ സംസാരിച്ചു. കലയെക്കുറിച്ച്, ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച്, പ്രണയത്തെക്കുറിച്ച്. അപ്പു രാധികയുടെ ദുഃഖം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവൻ അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. അവന്റെ സാന്നിധ്യം രാധികക്ക് ഒരു സുരക്ഷിതത്വബോധം നൽകി. അവന്റെ സ്പർശനം അവൾക്ക് മൃദലമായി തോന്നി. അവന്റെ ശബ്ദം അവൾക്ക് സംഗീതം പോലെ തോന്നി.

ദിവസങ്ങൾ കടന്നു പോയി. രാധികയും അപ്പുവും തമ്മിൽ കൂടുതൽ അടുക്കാൻ തുടങ്ങി. അവർ ഒരുമിച്ച് സമയം ചിലവഴിച്ചു. അപ്പു രാധികയുടെ സ്റ്റുഡിയോ സന്ദർശിച്ചു. അവളുടെ ചിത്രങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു. രാധികക്ക് അപ്പുവിനോട് ഒരു പ്രത്യേക ആകർഷണം തോന്നി. അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ സ്നേഹം, അവന്റെ പുഞ്ചിരി... എല്ലാം അവൾക്ക് രാജീവിനെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു, പക്ഷെ അത് ഒരു പുതിയ സ്നേഹത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം, അവർ ഒരുമിച്ച് പുഴയരികിൽ നടക്കുകയായിരുന്നു. മഴയുടെ നേർത്ത തുള്ളികൾ അവരുടെ മേൽ പതിഞ്ഞു. അപ്പു രാധികയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ സ്നേഹവും വാത്സല്യവും നിറഞ്ഞു നിന്നു. "രാധിക, എനിക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടമാണ്." അവൻ മൃദലമായി പറഞ്ഞു. രാധികയുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. "അപ്പു..." അവൾക്ക് കൂടുതൽ ഒന്നും പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

അപ്പു അവളുടെ മുഖം കയ്യിലെടുത്തു. അവന്റെ വിരലുകൾ അവളുടെ കവിളിലൂടെ പതിയെ ഒഴുകി. അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ പതിഞ്ഞു. അത് ഒരു മൃദലമായ ചുംബനമായിരുന്നു, പക്ഷെ അതിൽ ഒരുപാട് വികാരങ്ങൾ നിറഞ്ഞു നിന്നു. രാധിക അവന്റെ ആലിംഗനത്തിൽ ലയിച്ചു. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവൾ വീണ്ടും സ്നേഹത്തെ അറിഞ്ഞു. ആ ചുംബനത്തിൽ എല്ലാ വേദനകളും മാഞ്ഞു പോയി. പുതിയൊരു ജീവിതത്തിന്റെ തുടക്കം അവൾക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു.

അവരുടെ പ്രണയം പുഴ പോലെ ഒഴുകി. ഓരോ ദിവസവും അവർ തമ്മിൽ കൂടുതൽ അടുക്കാൻ തുടങ്ങി. അപ്പു രാധികയുടെ വേദനകളെ തഴുകി. അവളുടെ ജീവിതത്തിൽ നിറങ്ങൾ തിരികെ കൊണ്ടുവന്നു. രാധികയുടെ ചിത്രങ്ങൾ വീണ്ടും ജീവൻ വെച്ചു. പക്ഷെ, ഈ ചിത്രങ്ങളിൽ രാജീവിന്റെ ഓർമ്മകൾക്ക് പകരം അപ്പുവിന്റെ സ്നേഹം നിറഞ്ഞു നിന്നു. അവരുടെ പ്രണയം ഒരു ശില്പം പോലെ ഉറച്ചതായിരുന്നു, അതുപോലെ തന്നെ ഒരു ചിത്രത്തെപ്പോലെ വർണ്ണാഭവും.