आईची झवझव Story 9 in Marathi

तिचं नाव होतं राधा. ऐन विशीतली, नाजूक बांध्याची, पण डोळ्यात एक वेगळीच चमक होती. जणू काही ती स्वतःच्याच स्वप्नांच्या दुनियेत रमलेली असे. तिचं लग्न नुकतंच झालं होतं. पती, समीर, एका मोठ्या शहरात नोकरी करत असे आणि राधा आपल्या सासरच्या घरी, एका शांत गावात, आई-वडिलांसोबत राहत होती. समीर अधूनमधून गावी येत असे, पण ते क्षण राधासाठी पर्वणीच असायचे. त्याच्या स्पर्शाची, त्याच्या आवाजाची तिला ओढ लागलेली असे.

आज रविवार होता. सकाळपासूनच घरात लगबग सुरू होती. राधा स्वयंपाकघरात कामाला लागली होती. खिडकीतून येणारा कोवळा सूर्यप्रकाश तिच्या चेहऱ्यावर पडत होता आणि तिच्या सोनेरी रंगाच्या त्वचेला अधिकच उजळवत होता. तिच्या कपाळावरचा घाम तिच्या नाजूक मानेवरून ओघळत होता, जिथे तिने केलेला गजरा थोडासा सैल झाला होता. गरम तेलात घातलेल्या जिऱ्याची, मोहरीची आणि हिंगाची फोडणी सुगंधाने अख्खं घर दरवळत होतं. भाज्या चिरताना, मसाल्यांचा सुगंध घेताना तिच्या चेहऱ्यावर एक वेगळंच समाधान होतं. तिच्या नाजूक बोटांनी होत असलेली ती लगबग, प्रत्येक कामातील तिची चिकाटी, तिच्या डोळ्यातले ते स्वप्न, हे सर्व काही तिच्या नव्याने फुललेल्या तारुण्याची साक्ष देत होतं.

दुपारच्या जेवणाची वेळ झाली. आई-वडील जेवायला बसले. राधा प्रेमाने सर्वांना वाढू लागली. समीर आज सकाळीच आला होता आणि तो राधाकडे कौतुकाने पाहत होता. तिच्या चेहऱ्यावरची माया, तिच्या हातातली चव, हे सगळं त्याला जाणवत होतं. जेवणानंतर सर्वजण हॉलमध्ये बसले. आई-वडील गप्पा मारत होते आणि राधा समीरच्या शेजारी बसली होती. तिच्या कानातले सोन्याचे डूल, तिच्या गळ्यातला नाजूक हार, हे सर्व तिच्या सौंदर्यात भर घालत होते. समीरने नकळत तिचा हात आपल्या हातात घेतला. राधा किंचित दचकली, पण तिच्या चेहऱ्यावरची लाज तिच्या डोळ्यात स्पष्ट दिसत होती. समीरच्या स्पर्शाने तिच्या अंगावर एक शिरशिरी उमटली. तिच्या हृदयाची धडधड वाढली. ती नजर चोरून त्याच्याकडे पाहत होती. त्याच्या डोळ्यातली ओढ, तिची ओढ, तिला जाणवत होती.

संध्याकाळ झाली. सूर्य मावळायला लागला होता. आकाशात केशरी रंगाची उधळण झाली होती. राधा अंगणातल्या तुळशीला पाणी घालत होती. तिच्या डोक्यावरचा पदर थोडासा सरकला होता आणि तिच्या रेशमी केसांच्या बटा तिच्या चेहऱ्यावर येत होत्या. समीर दारात उभा राहून तिला पाहत होता. त्याच्या नजरेत एक वेगळीच आग होती. तो हळूच तिच्या जवळ गेला आणि तिच्या खांद्यावर हात ठेवला. राधाने दचकून त्याच्याकडे पाहिले. तिच्या डोळ्यात प्रश्नचिन्ह होतं. समीरने हळूच तिच्या चेहऱ्यावरून केस बाजूला केले आणि तिच्या गालावर हलकासा स्पर्श केला. राधाच्या अंगावर पुन्हा एकदा तीच शिरशिरी उमटली. तिच्या श्वासाची गती वाढली.

“राधा,” समीरने हलक्या आवाजात तिचं नाव पुकारलं. त्याच्या आवाजात एक वेगळीच ओढ होती. राधाने त्याच्याकडे पाहिलं. तिचं हृदय जोरजोरात धडधडत होतं. समीरने तिचा चेहरा आपल्या दोन्ही हातांमध्ये घेतला. त्याच्या स्पर्शाने राधाला एक वेगळीच ऊब जाणवली. तिच्या डोळ्यातून एक अश्रू ओघळला. समीरने तो अश्रू आपल्या बोटाने पुसला. “काय झालं?” त्याने विचारले. राधा काहीच बोलली नाही. ती फक्त त्याच्याकडे पाहत राहिली. तिच्या डोळ्यात तिच्या भावनांचं एक वादळ उठलं होतं. प्रेम, ओढ, थोडी भीती आणि खूप सारी आसक्ती. समीरने तिला हळूच आपल्या मिठीत घेतलं. त्याच्या मिठीत तिला सुरक्षित वाटलं. त्याच्या शरीराची ऊब तिला जाणवत होती. तिच्या शरीरात एक आग पेटली होती.

रात्री सगळे झोपी गेले. राधा आणि समीर त्यांच्या खोलीत होते. खोलीत मंद दिवा जळत होता. समीर राधाच्या जवळ बसला होता. त्याने तिचा चेहरा आपल्या हातात घेतला. त्याच्या डोळ्यातली ओढ आणि प्रेम राधाला स्पष्ट दिसत होतं. राधाच्या हृदयाची धडधड आता ऐकू येत होती. समीरने तिच्या ओठांवर आपले ओठ टेकवले. हा स्पर्श हलकासा होता, पण त्यात खूप सारी ओढ होती. राधानेही त्याला प्रतिसाद दिला. तिच्या नाजूक बोटांनी समीरच्या केसातून फिरू लागली. त्यांच्या श्वासांचा आवाज खोलीत घुमत होता. समीरने तिला हळूच आपल्या मिठीत घेतलं. त्याच्या स्पर्शाने राधाच्या अंगावर एक वेगळीच ऊब पसरली. तिच्या शरीरातील प्रत्येक कण जागे झाले होते. तिच्या त्वचेवर समीरच्या ओठांची, हातांची कोवळी चाहूल तिला एका वेगळ्याच विश्वात घेऊन जात होती. तिच्या डोळ्यातली आसक्ती, तिच्या चेहऱ्यावरचं तेज, हे सगळं काही समीरला वेड लावत होतं. त्यांच्या प्रेमाची ती रात्र, त्यांच्या शरीरांची ती झवझव, एका नवीन विश्वाचे दार उघडणारी होती.