मराठी कामकथा Story 20 in Marathi

संध्याकाळची वेळ होती. आकाशात केशरी रंगाची उधळण झाली होती. मंद झुळूक वाऱ्याची, हवेत एक अनामिक सुगंध दरवळत होता. अशा या वातावरणात, शहराच्या गजबजाटापासून दूर, एका शांत बंगल्यात, राधा एका कोपऱ्यात बसली होती. तिच्या हातात एक पुस्तक होते, पण तिचे लक्ष त्यात नव्हते. तिचे डोळे खिडकीबाहेर शून्यात हरवले होते. तिच्या चेहऱ्यावर एक निरागस सौंदर्य होते, पण डोळ्यांमध्ये एक खोल वेदना दडलेली होती.

दारावरची बेल वाजली. राधा दचकली. तिने पुस्तक खाली ठेवले आणि दरवाजा उघडण्यासाठी उठली. दारात रमेश उभा होता. तो तिचा पती. त्याचे डोळे तिच्यावर खिळले. त्याचे चेहऱ्यावरचे हास्य क्षणात नाहीसे झाले. त्याला राधाच्या डोळ्यांमधील वेदना जाणवली.

“राधा,” तो हळू आवाजात म्हणाला. “काय झाले? तू ठीक आहेस?”

राधाने काहीच उत्तर दिले नाही. ती फक्त त्याच्याकडे पाहत राहिली. रमेशने तिला जवळ घेतले. तिच्या डोक्यावर हात फिरवला. “मला सांग काय झाले?”

राधा त्याच्या मिठीत रडू लागली. “रमेश,” ती हुंदके देत म्हणाली, “मला… मला असे का वाटते की आपण दोघे खूप दूर झालो आहोत?”

रमेशने तिला अजून घट्ट मिठीत घेतले. “राधा, असे काही नाही. आपण दोघे खूप जवळ आहोत.”

“नाही रमेश,” राधा म्हणाली, “मला असे वाटत नाही. आपल्यात ती… ती ओढ… ती ओढ आता राहिली नाही.”

रमेशने तिला मिठीतून सोडले. तिच्या चेहऱ्याकडे पाहिले. तिच्या डोळ्यांतील अश्रू पुसले. “राधा, तू काय बोलते आहेस? मला प्रेम नाही का तुझ्यावर?”

“प्रेम आहे,” राधा म्हणाली, “पण… पण मला काहीतरी कमी वाटते. मला… मला ती… ती ओढ… ती… प्रणय…!”

रमेशने तिच्याकडे पाहिले. त्याच्या डोळ्यात एक वेगळीच चमक आली. त्याने हळूच राधाचा हात पकडला. “राधा, तू काय म्हणते आहेस ते मला समजते आहे. पण… पण मला वाटले तू… तू आनंदी आहेस.”

“मी… मी आनंदी नाही रमेश,” राधा म्हणाली, “मला… मला ते… ते… पूर्वीसारखे… मला… मला…!”

रमेशने तिला हळूच आपल्या जवळ ओढले. तिच्या ओठांवर आपला ओठ ठेवला. सुरुवातीला एक कोमल स्पर्श, मग हळू हळू तो स्पर्श अधिक खोल होत गेला. राधानेही त्याला प्रतिसाद दिला. त्यांच्यातील संवाद शब्दांनी नाही, तर स्पर्शांनी सुरू झाला. त्यांच्यातील अंतर कमी होत गेले. त्यांच्यातील ओढ, जी काही काळापासून हरवली होती, ती पुन्हा एकदा जागृत झाली.

रमेशने राधाला उचलून घेतले आणि ते बेडरूममध्ये गेले. खोलीत मंद प्रकाश होता. त्यांच्या स्पर्शांनी, त्यांच्या श्वासांनी खोली भरून गेली. राधाच्या डोळ्यातली वेदना आता प्रणयाच्या ओढीत बदलली होती. रमेशच्या डोळ्यातली काळजी आता प्रेमाच्या उत्कटतेत बदलली होती.

त्यांच्यातील प्रत्येक स्पर्शात, प्रत्येक चुंबनात एक नवी कहाणी होती. एक कहाणी जी शब्दांत व्यक्त करता येत नव्हती, पण जी त्यांच्या आत्म्यांना जोडणारी होती. त्यांच्यातील प्रणय हा फक्त शारीरिक नव्हता, तर तो आत्म्यांचा मिलन होता. त्यांच्यातील प्रेम हे फक्त आकर्षण नव्हते, तर ते एकमेकांना समजून घेण्याची, एकमेकांना स्वीकारण्याची भावना होती.

रात्र जसजशी सरकत गेली, तसतसे त्यांचे प्रेम अधिक घट्ट होत गेले. त्यांच्यातील ओढ, जी काही काळापासून सुप्त होती, ती आता पूर्णपणे जागृत झाली होती. त्यांच्यातील प्रणय हा एक अविस्मरणीय अनुभव होता, जो त्यांच्या नात्याला एक नवी दिशा देणारा होता. त्यांनी एकमेकांच्या डोळ्यात पाहिले आणि त्यांना समजले की त्यांचे प्रेम हे फक्त एका दिवसाचे नाही, तर ते जन्मोजन्मीचे आहे.