ପରକୀୟା ପ୍ରୀତି Story 17 in Odia
ମଧୁର ସନ୍ଧ୍ୟାରେ, ଗୋଧୂଳିର କିରଣ ଧୀରେ ଧୀରେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ତାର ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣିମ ଆଲୋକ ଢାଳୁଥିଲା । ସେହି ସମୟରେ, ସହରର ଏକ ନିରୋଳା କୋଣରେ ଥିବା ଏକ ପୁରୁଣା, କିନ୍ତୁ ସୁନ୍ଦର ବଙ୍ଗଳାର ବାରନ୍ଦାରେ ଠିଆ ହୋଇଥିଲେ ସୁମନ । ତାଙ୍କର ହୃଦୟରେ ଏକ ଅଜଣା ବେଦନା, ଏକ ଅନୁପସ୍ଥିତିର ଶୂନ୍ୟତା । ସୁମନ, ଜଣେ ସୁନ୍ଦରୀ, ପରିପକ୍ୱା ନାରୀ । ତାଙ୍କ ବିବାହର ଦଶ ବର୍ଷ ବିତିଯାଇଛି, କିନ୍ତୁ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସହ ସେ କେବେବି ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇପାରିନାହାନ୍ତି । ସ୍ୱାମୀଙ୍କର ବ୍ୟସ୍ତତା, ତାଙ୍କର ଭାବନା ପ୍ରତି ଉଦାସୀନତା, ସୁମନଙ୍କ ଜୀବନକୁ ଏକ ଶୁଷ୍କ ମରୁଭୂମିରେ ପରିଣତ କରିଦେଇଥିଲା ।
ଆଜି ସନ୍ଧ୍ୟାରେ, ସେ କେବଳ ବସିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ମନରେ ଚାଲିଥିଲା ଅତୀତର ସ୍ମୃତି, କିନ୍ତୁ ସେହି ସ୍ମୃତି ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେବା ପରିବର୍ତ୍ତେ, ଅଧିକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଥିଲା । ହଠାତ୍, ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଲାଗିଲା ସମ୍ମୁଖରେ ଥିବା ଫୁଲ ବଗିଚାରେ । ଗୋଲାପ ଗଛରେ ଫୁଟିଥିବା ଏକ ଲାଲ ଗୋଲାପ ତାଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଛୁଇଁଗଲା । ସେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଉଠି ଫୁଲ ବଗିଚା ଆଡକୁ ଗଲେ । ଫୁଲର ମଧୁର ସୁଗନ୍ଧ ତାଙ୍କ ନାସାରନ୍ଧ୍ରରେ ଭରିଗଲା, ଏକ ଅଜଣା ଶାନ୍ତି ତାଙ୍କୁ ଘେରିଗଲା ।
ସେହି ସମୟରେ, ତାଙ୍କର ପଡୋଶୀ ଘରୁ, ଜଣେ ଯୁବକ ବାହାରକୁ ଆସିଲେ । ତାଙ୍କ ନାଁ ରାଜ । ରାଜ, ଜଣେ ଯୁବ, ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ସାହସୀ ଯୁବକ । ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ଥିଲା ଏକ ଅଜଣା ଆକର୍ଷଣ, ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଥିଲା ଏକ ଅଜଣା ପ୍ରେମର ଇଚ୍ଛା । ସେ ସୁମନଙ୍କୁ ଦେଖି ଠିଆ ହୋଇଗଲେ । ତାଙ୍କ ସୁନ୍ଦରତା, ତାଙ୍କର ଏକାକୀତ୍ୱ ରାଜଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଏକ ଅଜଣା କମ୍ପନ ସୃଷ୍ଟି କଲା ।
ସୁମନ ରାଜଙ୍କୁ ଦେଖି ଟିକେ ଲଜ୍ଜିତ ହେଲେ । ତାଙ୍କର ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ, ସେ କାହା ସାମ୍ନାରେ ଠିଆ ହେବେ ? କିନ୍ତୁ ରାଜଙ୍କ ଆଖିରେ ଥିବା ସେହି ସ୍ନେହ, ସେହି ଆକର୍ଷଣ ତାଙ୍କୁ ଟିକେ ସାହସ ଦେଲା । ରାଜ ଧୀରେ ଧୀରେ ସୁମନଙ୍କ ଆଡକୁ ଆସିଲେ । ତାଙ୍କ ହାତରେ ଥିଲା ଗୋଟିଏ ଲାଲ ଗୋଲାପ ।
"ଏ ଫୁଲଟି ଆପଣଙ୍କୁ ଖୁବ୍ ସୁନ୍ଦର ଲାଗୁଛି," ରାଜ କହିଲେ, ତାଙ୍କ କଣ୍ଠରେ ଏକ ମଧୁର ସ୍ୱର ।
ସୁମନ ତାଙ୍କ ଆଡକୁ ଚାହିଁଲେ । ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ଥିଲା ଏକ ଅଜଣା ଭାବନା । "ଧନ୍ୟବାଦ," ସେ କହିଲେ, ତାଙ୍କ କଣ୍ଠରେ ଟିକେ କମ୍ପନ ।
ରାଜ ଧୀରେ ଧୀରେ ସୁମନଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ । ତାଙ୍କ ଶରୀରରୁ ବାହାରୁଥିବା ସୁଗନ୍ଧ, ତାଙ୍କର ଉଷ୍ମ ନିଶ୍ୱାସ ସୁମନଙ୍କ ଶରୀରରେ ଏକ ଅଜଣା ଶୀହରଣ ସୃଷ୍ଟି କଲା । ରାଜ ତାଙ୍କ ହାତରେ ଥିବା ଗୋଲାପଟି ସୁମନଙ୍କ ଆଡକୁ ବଢାଇଲେ ।
"ଏ ଫୁଲଟି ଆପଣଙ୍କର," ରାଜ କହିଲେ, ତାଙ୍କ ଆଖି ସୁମନଙ୍କ ଆଖିରେ ଥିଲା ।
ସୁମନ ଧୀରେ ଧୀରେ ଫୁଲଟି ଗ୍ରହଣ କଲେ । ତାଙ୍କ ହାତ ରାଜଙ୍କ ହାତକୁ ଛୁଇଁଗଲା । ଏକ ବିଦ୍ୟୁତ ସ୍ପର୍ଶ ପରି ଲାଗିଲା ତାଙ୍କୁ । ତାଙ୍କ ହୃଦୟର ଗତି ବଢିଗଲା । ସେ ରାଜଙ୍କ ଆଖିରେ ଥିବା ପ୍ରେମକୁ ପଢିପାରୁଥିଲେ । ଏହି ପ୍ରେମ, ଯାହାକୁ ସେ ତାଙ୍କ ଜୀବନରେ କେବେବି ପାଇନଥିଲେ ।
ରାଜ ଧୀରେ ଧୀରେ ସୁମନଙ୍କ ହାତକୁ ଧରିଲେ । ତାଙ୍କ ହାତ ଉଷ୍ମ ଥିଲା, ତାଙ୍କ ଆଙ୍ଗୁଳି ସୁମନଙ୍କ ଆଙ୍ଗୁଳିରେ ଛନ୍ଦି ହୋଇଗଲା । ଏକ ଅଜଣା ଉତ୍ତେଜନା ତାଙ୍କ ଶରୀରରେ ଖେଳିଗଲା । ସେ ରାଜଙ୍କ ଆଖିରେ ଥିବା ଇଚ୍ଛାକୁ ବୁଝିପାରୁଥିଲେ । ତାଙ୍କ ହୃଦୟର ଗଭୀରରେ ଲୁଚିଥିବା କାମନା ଉଦ୍ଦୀପିତ ହେଲା ।
ସୁମନ ରାଜଙ୍କ ଆଖିକୁ ଚାହିଁଲେ । ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ଥିଲା ଅନେକ ଦୁଃଖ, ଅନେକ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଇଚ୍ଛା । ରାଜ ତାଙ୍କ ହାତ ଧରି ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଘର ଆଡକୁ ନେଇଗଲେ । ଘର ଭିତରେ, ଏକ ଉଷ୍ମ, ଅଜଣା ବାତାବରଣ ତାଙ୍କୁ ଘେରିଗଲା । ରାଜ ତାଙ୍କୁ ଧୀରେ ଧୀରେ ନିଜ ଆଡକୁ ଟାଣିଲେ । ସୁମନ ତାଙ୍କ ବାହୁବନ୍ଧନରେ ଛନ୍ଦି ହୋଇଗଲେ । ତାଙ୍କ ଶରୀର ରାଜଙ୍କ ଶରୀର ସହ ଘଷି ହେଲା ।
ରାଜ ତାଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଧୀରେ ଧୀରେ ନିଜ ଆଡକୁ ଟାଣିଲେ । ସୁମନ ତାଙ୍କ ଆଖି ବନ୍ଦ କରିଦେଲେ । ତାଙ୍କ ଓଷ୍ଠ ରାଜଙ୍କ ଓଷ୍ଠରେ ମିଳିଗଲା । ଏକ ଗଭୀର, ଉଷ୍ମ ଚୁମ୍ବନ । ସେହି ଚୁମ୍ବନରେ ଥିଲା ବର୍ଷ ବର୍ଷର ଅପୂର୍ଣ୍ଣ କାମନା, ଅଭାବ, ଏବଂ ନୂତନ ପ୍ରେମର ସ୍ପନ୍ଦନ । ସୁମନ ରାଜଙ୍କ ଗଭୀରତାରେ ହଜିଗଲେ । ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ, ସମସ୍ତ ଶୂନ୍ୟତା ଧୀରେ ଧୀରେ ଲୋପ ପାଇଗଲା ।
ରାଜ ତାଙ୍କୁ ଧୀରେ ଧୀରେ ଶୋଇବା ଘର ଆଡକୁ ନେଇଗଲେ । ତାଙ୍କ ଶରୀର ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇଉଠିଥିଲା । ତାଙ୍କ ହୃଦୟର