ਪੰਜਾਬੀ ਚੁਦਾਈ Story 5 in Punjabi

ਰਾਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਢਲ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਚੰਨ ਦੀਆਂ ਚਾਂਦੀ ਰੰਗੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਖਿੜਕੀ ਰਾਹੀਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਮਹਿਕ ਦਾ ਇੱਕ ਨਸ਼ਾ ਸੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਪਸੀਨੇ ਦੀ ਵੀ। ਰਣਜੀਤ ਅਤੇ ਪ੍ਰੀਤ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਗਰਮੀ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਇਕੱਠ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੇਸਬਰੀ ਨਾਲ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਸੀ।

ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। ਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਚਮਕ ਸੀ, ਜੋ ਰਣਜੀਤ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਦੀਵਾਨਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਲੰਮੀਆਂ, ਕਾਲੀਆਂ ਜ਼ੁਲਫਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਪਿੱਛੇ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਗਲ ਤੇ ਇੱਕ ਕੋਮਲ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸਿਸਕੀ ਜਿਹੀ ਨਿਕਲੀ।

“ਰਣਜੀਤ…” ਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੱਢੀ, ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਕੰਬਣੀ ਸੀ।

“ਸ਼ਸ਼ਸ਼…” ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲੀ ਰੱਖੀ। “ਅੱਜ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਡਾ ਵੇਲਾ ਹੈ, ਪ੍ਰੀਤ। ਕੋਈ ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਨਹੀਂ।”

ਉਸਨੇ ਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਛੂਹਿਆ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਗਹਿਰਾਈ ਨਾਲ ਚੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਹ ਚੁੰਮਣ ਸਿਰਫ਼ ਦੋ ਸਰੀਰਾਂ ਦਾ ਮੇਲ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਹ ਦੋ ਰੂਹਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਸਮਾਉਣ ਦਾ ਯਤਨ ਸੀ। ਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਹੱਥ ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ ਰਣਜੀਤ ਦੀਆਂ ਪਿੱਠ ਤੇ ਫਿਰਨ ਲੱਗੇ, ਉਸਦੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੀ ਮੋਟਾਈ ਉਸਦੇ ਗਰਮ ਸਰੀਰ ਦੀ ਧੜਕਨ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।

ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਕੁਰਤੀ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਨੰਗੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਨ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਰਣਜੀਤ ਦੀ ਸ਼ਰਟ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਹਰ ਬਟਨ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਦੂਰੀ ਘਟਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵੱਧਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।

ਜਦੋਂ ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਕੁਰਤੀ ਅਤੇ ਚੋਲੀ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਉਸਦੀਆਂ ਨੰਗੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਚੰਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਉੱਠੀਆਂ। ਰਣਜੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਸ ਤੇ ਟਿਕ ਗਈਆਂ, ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਮਿਸ਼ਰਣ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਵਧਾਇਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। ਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਤੀਬਰ ਸਨਸਨੀ ਦੌੜ ਗਈ।

“ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਖੂਬਸੂਰਤ ਹੈਂ, ਪ੍ਰੀਤ…” ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਫਿਸਫਿਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।

ਉਸਨੇ ਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਘੁੱਟ ਕੇ ਲਾ ਲਿਆ। ਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਰਣਜੀਤ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫੇਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਗਰਮੀ ਹੁਣ ਸਪੱਸ਼ਟ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਅੱਗੇ ਕੀ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ।

ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਆਪਣਾ ਪੈਂਟ ਉਤਾਰਿਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਉੱਪਰ ਆ ਗਿਆ। ਉਸਦੀ ਨੰਗੀ ਕਾਇਆ ਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਨੰਗੀ ਕਾਇਆ ਨਾਲ ਛੂਹ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਦਾ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਮਾਹੌਲ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ। ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਫੇਰਿਆ, ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ, ਉਸਦੀ ਕਮਰ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਹੁਣ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ ਸਨ।

“ਰਣਜੀਤ… ਮੈਂ…” ਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।

ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਰੁਕ ਗਏ, ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਮਿਲਨ ਦੀ ਅਹਿਮੀਅਤ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਹਿਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਤਾਲ ਵਿੱਚ ਢਲ ਗਏ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾ ਪਿਆਰ ਹੋਰ ਗਹਿਰਾ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ।

ਰਾਤ ਬੀਤਦੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਕਹਾਣੀ ਹੋਰ ਵੀ ਰੰਗੀਨ ਹੁੰਦੀ ਗਈ। ਚੰਨ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਸਰੀਰਾਂ ਤੇ ਪੈ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜਜ਼ਬਾਤਾਂ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਰੀਰਾਂ ਦਾ ਮੇਲ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਹ ਦੋ ਦਿਲਾਂ, ਦੋ ਰੂਹਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਾਉਣ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਸੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਜ਼ਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।