அத்தை Story 8 in Tamil

நிலா முற்றத்தில் அமர்ந்து, தன் மடியில் வைத்திருந்த பழைய புகைப்பட ஆல்பத்தை புரட்டிக் கொண்டிருந்தாள். ஒவ்வொரு புகைப்படமும் ஒரு கதை சொல்லியது. அவளது இளமைக் காலம், பள்ளி நாட்கள், கல்லூரி நினைவுகள் என ஒவ்வொன்றும் அவளுக்குள் ஒருவித கலக்கத்தை ஏற்படுத்தின. ஆனால், ஒரு சில புகைப்படங்கள் அவளை வேறு உலகிற்கு அழைத்துச் சென்றன. அதுதான், அவள் தன் அத்தை வீட்டில் கழித்த நாட்கள். குறிப்பாக, அந்த கோடை விடுமுறை. அவளது அத்தையின் மகன், ரவி, அவளுடன் அதே வீட்டில் வளர்ந்தான். அவர்களின் இளமைக் காலத்தில் ஏற்பட்ட ஒருவித நெருக்கம், வார்த்தைகளில் அடங்காத உணர்வுகளாக மாறி, அவளுக்குள் ஒரு தனி இடத்தை பிடித்திருந்தது.

நிலாவின் கண்கள் ஒரு புகைப்படத்தில் நிலைத்தன. அதில், ரவியும், தானும் சிறு வயது பிள்ளைகளாக, மாந்தோப்பில் விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர். ரவியின் சிரித்த முகம், அவனது கண்கள், அவளைப் பார்க்கும் பார்வை, அத்தனையையும் நிலா நினைவுகூர்ந்தாள். இன்று, ரவி வெளிநாட்டில் இருக்கிறான். அவன் திரும்பி வந்து ஒரு வருடம் ஆகிவிட்டது. ஆனால், அவர்களின் சந்திப்புகள் பெரும்பாலும் பொதுவானதாகவே இருந்தன. அந்த பழைய நெருக்கம், அந்த இளமைக் காலத்தின் துள்ளல், இப்போது அவளுக்குள் ஒரு ஏக்கத்தை மட்டுமே மிச்சம் வைத்திருந்தது. அவன் அவளைப் பார்க்கும் பார்வையில் ஏதோ ஒரு மாற்றம் தெரிந்தாலும், அதை அவளால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. அல்லது, புரிந்து கொள்ள விரும்பவில்லையோ?

அன்று மாலை, நிலா தன் அறையில் அமர்ந்திருந்தாள். ஜன்னல் வழியே மெல்லிய காற்று வீசியது. அவள் ஒரு புத்தகத்தை படிக்க முயன்றாள், ஆனால் அவளது மனம் ரவியின் நினைவுகளிலேயே சுழன்றது. திடீரென்று, கதவு தட்டப்பட்டது. நிலா திடுக்கிட்டு எழுந்தாள். யார் வந்திருப்பார்கள்? இந்த நேரத்தில்?

கதவைத் திறந்தாள். அங்கே ரவி நின்றிருந்தான். அவன் கையில் ஒரு சிறிய பூங்கொத்து. அவனது கண்கள் நிலாவை உற்று நோக்கின. அந்தப் பார்வை, அவளை ஒரு கணம் ஸ்தம்பிக்க வைத்தது. அதில் ஒருவித தீவிரம் இருந்தது, ஒருவித ஏக்கம் இருந்தது. அது அவளுக்கு பழக்கப்பட்ட பார்வை அல்ல. அவனது கைகள் சற்று நடுங்கின.

"நிலா..." அவனது குரல் சற்று தழுதழுத்தது. "உன்னைப் பார்க்க வேண்டும் என்று தோன்றியது."

நிலாவின் இதயம் வேகமாக துடித்தது. அவளுக்கு என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை. அவள் அவனை உள்ளே அழைத்தாள். ரவி உள்ளே நுழைந்தான். அறையின் மெல்லிய வெளிச்சத்தில், அவனது முகத்தில் ஒருவித பதற்றம் தெரிந்தது. அவன் நிலாவின் அருகே வந்து அமர்ந்தான். அவர்களுக்கு இடையே ஒரு அமைதி நிலவியது. அது ஒரு சங்கடமான அமைதி அல்ல, ஒருவித எதிர்பார்க்கும் அமைதி.

ரவி நிலாவின் கைகளைப் பற்றி கொண்டான். அவனது ஸ்பரிசம் அவளுக்குள் ஒரு மின்சார அதிர்வை ஏற்படுத்தியது. அவனது விரல்கள் அவளது விரல்களை மெதுவாக கோர்த்துக் கொண்டன. நிலா கண்களை மூடினாள். அந்த ஸ்பரிசம், அந்த நெருக்கம், அவளுக்குள் புதைந்து கிடந்த இளமைக் கால நினைவுகளை மீண்டும் உயிர்ப்பித்தது. அவனது கைகள் அவளது கைகளை இன்னும் இறுக்கமாகப் பற்றியது. அவனது பார்வை அவளது கண்களைத் துளைத்தது.

"நிலா..." மீண்டும் அவன் குரல். இந்த முறை அதில் ஒருவித ஏக்கமும், காமமும் கலந்திருந்தது. "நான் உன்னை ரொம்ப மிஸ் பண்ணினேன்."

நிலாவின் சுவாசம் சீரற்று போனது. அவனது வார்த்தைகள் அவளது இதயத்தில் ஒரு புதிய அலைகளை ஏற்படுத்தின. அவள் கண்களைத் திறந்து அவனைப் பார்த்தாள். அவனது கண்களில் தெரிந்த காதல், அவளுக்குள் ஒருவித இன்பமான பயத்தை ஏற்படுத்தியது. அவன் மெதுவாக அவளது முகத்தை தன் கைகளால் ஏந்தினான். அவனது விரல்கள் அவளது கன்னங்களை வருடின. அவனது சுவாசம் அவளது முகத்தில் பட்டது. அந்த இதமான சூடு அவளுக்குள் ஒருவித கிளர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது.

ரவி மெதுவாக அவளது இதழ்களில் தன் இதழ்களைப் பதித்தான். அது ஒரு மென்மையான, ஆனால் ஆழமான முத்தம். அந்த முத்தத்தில் அவர்களது இளமைக் காலத்தின் நினைவுகள், ஏக்கங்கள், மறைக்கப்பட்ட காதல்கள் அத்தனையும் கலந்திருந்தன. நிலா அவனது முத்தத்திற்கு பதில் அளித்தாள். அவர்களின் இதழ்கள் ஒன்றோடு ஒன்று பின்னிப் பிணைந்தன. அந்த முத்தம் ஆழமானது, உணர்ச்சிப்பூர்வமானது. அவனது கைகள் அவளது இடுப்பைச் சுற்றி வளைத்து, அவளை தன் அருகே இழுத்துக் கொண்டான். நிலாவின் உடல் அவனது உடலோடு ஒட்டிக்கொண்டது. அவர்களது உடல்களிலிருந்து வெளிப்பட்ட வெப்பம், அந்த அறையை நிரப்பியது. ஒவ்வொரு ஸ்பரிசமும், ஒவ்வொரு முத்தமும், அவர்களது மறைக்கப்பட்ட காதலை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியது. அந்த இரவில், நிலாவும் ரவியும், வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாத ஒரு புதிய அத்தியாயத்தை எழுதத் தொடங்கினர்.