சின்னம்மா Story 9 in Tamil

சின்னம்மாவின் கதை 9: நினைவலைகளின் நிழல்

சூரியன் மேற்கில் சாயத் தொடங்க, amber நிற ஒளி சன்னல் வழியே அறையில் பரவியது. அந்த ஒளியில், அவளது பட்டுப் புடவையின் மடிப்புகள் மின்னின. மாலா, தன் சின்னம்மா, தன் தாய்க்குப் பிறகு தாயைப் போல் பார்த்தவள், இன்று அவளது மனதில் ஒரு புதிய அத்தியாயத்தைத் திறந்திருந்தாள். அவளது கண்கள், எப்போதும் அன்பும் கனிவும் நிறைந்திருக்கும் கண்கள், இன்று ஒருவித ஏக்கத்துடனும், மறைக்கப்பட்ட உணர்ச்சிகளுடனும் அவளை நோக்கின. அது என்ன உணர்ச்சி என்று அவளால் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை, ஆனால் அது அவளை ஒருவித மயக்க நிலைக்கு இட்டுச் சென்றது.

அவளது கண்கள், கருமை படர்ந்த, ஆழமான கண்கள், அவளது முகத்தின் ஒவ்வொரு அம்சத்தையும் ஆராய்ந்தன. மாலாவின் கூந்தல், எப்பொழுதும் இறுக்கமாகப் பின்னப்பட்டிருக்கும், இன்று ஒரு சில கற்றைகள் அவளது கழுத்தில் தவழ்ந்து கொண்டிருந்தன. அவள் அணிந்திருந்த மஞ்சள் நிறப் புடவை, அவளது வெண்மையான சருமத்திற்கு மேலும் அழகூட்டியது. அவளது இதழ்கள், மென்மையாகவும், சிவப்பு நிறத்துடனும், ஒருவித புன்னகையைத் தாங்கி நின்றன. அந்தப் புன்னகை, அவனது மனதில் ஒருவித படபடப்பை ஏற்படுத்தியது. அவன், ரவி, அவளது அண்ணனின் மகன், இன்று அவளை ஒரு புதிய கோணத்தில் பார்த்தான். இது வெறும் உறவுமுறை அல்ல, அதையும் தாண்டிய ஒன்று. அவன் அறிந்திருந்தான்.

“என்ன ரவி, என்னையே உற்றுப் பார்க்கிறாய்?” மாலாவின் குரல், மெல்லிய தேன் போல அவனது காதுகளில் விழுந்தது. அதில் ஒருவித குறும்பும், ஒருவித அழைப்பும் கலந்திருந்தது. அவளது குரலில் இருந்த அந்த மயக்கம், அவனது இதயத் துடிப்பை மேலும் அதிகமாக்கியது.

“ஒன்றுமில்லை சின்னம்மா,” என்று அவன் தடுமாறினான். அவனது குரல் அவனுக்கே அந்நியமாக ஒலித்தது. அவனது கண்கள் அவளது கழுத்தில் இருந்த மெல்லிய தங்கச் சங்கிலியில் சிக்கின. அது அவனது அண்ணன், அவளது கணவர், அவளுக்குப் பரிசளித்த ஒன்று. ஆனால் இன்று, அந்தச் சங்கிலி அவளது கழுத்தில் மேலும் அழகாகத் தெரிந்தது. அவனது பார்வை, அவனது மனதில் மறைந்திருந்த ஆசைகளை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியது.

மாலா, அவனது தடுமாற்றத்தை உணர்ந்தாள். அவனது கண்களில் தெரிந்த அந்தப் புதிய ஒளி, அவளது இதயத்திலும் ஒருவித கிளர்ச்சியை உண்டாக்கியது. அவள் அவனிடம் பேச வந்ததற்கும், அவன் அவளிடம் பேச வந்ததற்கும் இடையில் ஒரு மெல்லிய, ஆனால் வலுவான திரை இருந்தது. அந்தத் திரை, பல வருடங்களாக, உறவுமுறை என்ற பெயரில் கட்டப்பட்டிருந்தது. ஆனால் இன்று, அந்தத் திரை மெல்ல மெல்ல விலகிக் கொண்டிருந்தது.

“இந்த அறையில் காற்று மிகவும் கனமாக இருக்கிறது, இல்லையா?” மாலா மெதுவாகக் கேட்டாள். அவளது பார்வை, அவனது கண்களிலிருந்து விலகி, ஜன்னலுக்கு வெளியே இருந்த மரங்களை நோக்கிச் சென்றது. ஆனால் அவளது குரலில் இருந்த மென்மை, அவன் அருகில் அமர்ந்திருப்பதை அவளுக்கு உணர்த்தியது. அவன் அவளுக்கு மிக அருகில் அமர்ந்தான். அவனது கைகள், அவனது முழங்கால்களை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டன. அவனது விரல்கள், வெண்மையாகவும், நீளமாகவும் இருந்தன. அவனது கைகளை அவள் உற்று நோக்கினாள். அந்தக் கைகள், அவனது தந்தையின் கைகளை நினைவுபடுத்தின. ஆனால் அவை, இப்போது அவனது சொந்தக் கைகள்.

“ஆம் சின்னம்மா,” என்று அவன் மெதுவாகச் சொன்னான். அவனது மூச்சுக்காற்று அவளது முகத்தில் பட்டது. அந்த உணர்வு, அவனது உடலெங்கும் ஒருவித சிலிர்ப்பை உண்டாக்கியது. அவனது மனம், அவனது கடந்த கால நினைவுகளுக்குச் சென்றது. சிறுவயதில், அவனது அன்னை இறந்த பிறகு, மாலா அவனைக் கவனித்துக் கொண்டாள். அவனது ஒவ்வொரு தேவைகளையும் பூர்த்தி செய்தாள். அவனது ஒவ்வொரு கசப்பான தருணங்களிலும் அவனது துணையாக இருந்தாள். அவனது மனதில், அவளுக்குச் செய்ய வேண்டிய நன்றிக்கடன்கள் பல இருந்தன. ஆனால் இன்று, அந்த நன்றிக்கடன்களுக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு உணர்வு அவனது இதயத்தில் எழுந்தது.

“உனக்கு நினைவிருக்கிறதா ரவி,” மாலா மெதுவாகப் பேசினாள். அவளது குரல், ஒரு கதையைச் சொல்வது போல இருந்தது. “ஒருமுறை, நீ மிகவும் பயந்து போய் என்னிடம் ஓடி வந்தாய். ஒரு பூச்சியைக் கண்டு பயந்தாய். நான் உன்னைக் கட்டி அணைத்து, அதை விரட்டி அடித்தேன்.”

ரவி புன்னகைத்தான். “எனக்கு நினைவிருக்கிறது சின்னம்மா. அப்போது நீங்கள் எனக்குத் தாய் போல இருந்தீர்கள்.”

“இன்றும் நான் அப்படியே தான் இருக்கிறேன் ரவி,” என்றாள் மாலா. அவளது குரலில் ஒருவித உறுதி இருந்தது. ஆனால் அந்த உறுதிக்குள், ஒரு மெல்லிய ஏமாற்றமும் மறைந்திருந்தது. அவள் அவனிடம் என்ன எதிர்பார்க்கிறாள் என்று அவளுக்கே தெரியவில்லை. அவனது அன்பை? அவனது அரவணைப்பை? அல்லது அதையும் தாண்டிய ஒன்றை?

அவனது பார்வை, அவளது முகத்திலிருந்து அவளது இதழ்களுக்குச் சென்றது. அந்த இதழ்கள், மென்மையாகவும், சிவந்தும், ஒருவித அழைப்பை விடுப்பது போல இருந்தன. அவனது மனதில் ஒருவித போராட்டம் தொடங்கியது. உறவுமுறை, கடமை, மரியாதை - இவையெல்லாம் அவனது மனதில் ஓடின. ஆனால் அவனது இதயம், அவனது உடலின் ஒவ்வொரு அணுவும், அவளை மட்டுமே நாடியது. அவளது வாசனை, அவளது மென்மையான புடவையின் தொடு உணர்வு, அவளது கண்களில் தெரிந்த அந்த மறைக்கப்பட்ட உணர்ச்சிகள் - இவை யாவும் அவனை ஒருவித மயக்க நிலைக்கு இட்டுச் சென்றன.

அவன் மெதுவாகத் தன் கையை உயர்த்தி, அவளது கன்னத்தைத் தொட்டான். அவனது விரல்கள், அவளது வெண்மையான சருமத்தில் ஒரு மெல்லிய கோட்டை வரைந்தன. அந்தத் தொடு உணர்வு, அவளை ஒருவித அதிர்ச்சிக்கு உள்ளாக்கியது. அவளது கண்கள் விரிந்தன. அவளது இதயம் படபடத்தது. அவனது விரல்கள், அவளது கன்னத்தின் மென்மையை உணர்ந்தன. அந்த மென்மை, அவனது கைகளில் ஒருவித மின்சாரத்தைப் பாய்ச்சியது. அவனது விரல்கள், அவளது கழுத்தை நோக்கிச் சென்றன. அந்த மெல்லிய தங்கச் சங்கிலியை அவன் உணர்ந்தான். ஆனால் அவனது கவனம், அவளது கழுத்தின் மென்மையில் இருந்தது.

மாலா, அவனது ஸ்பரிசத்தால் உறைந்து போனாள். அவள் எதையும் பேசவில்லை. அவளது இதயம், அவளது காதுகளில் ஓசை எழுப்பியது. அவனது கைகள், அவளது கழுத்தில் இருந்த சங்கிலியைத் தாண்டி, அவளது கழுத்தின் மென்மையை உரசியது. அந்த உரசல், அவளுக்கு ஒருவித கிளர்ச்சியை உண்டாக்கியது. அவளது உடலின் ஒவ்வொரு அணுவும், அவனது ஸ்பரிசத்தை எதிர்நோக்கியது. அவனது ஆழமான கண்கள், அவளது கண்களை நேருக்கு நேர் சந்தித்தன. அந்தப் பார்வையில், வார்த்தைகளால் சொல்ல முடியாத ஒரு காதல், ஒரு ஆசை, ஒரு ஏக்கம் இருந்தது.

“சின்னம்மா…” அவனது குரல், ஒரு மெல்லிய முணுமுணுப்பாக வெளிவந்தது. அந்த ஒரு சொல், அவனது மனதில் இருந்த அனைத்தையும் வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியது. மாலா, மெதுவாகத் தன் கையை உயர்த்தி, அவனது கரத்தைப் பற்றினாள். அவனது கைகள், அவளுக்குப் பழக்கமானவை. ஆனால் இன்று, அந்தப் பழக்கமான கைகள், அவளது இதயத்தில் ஒரு புதிய உணர்வைத் தூண்டின. அவனது கைகளில் இருந்த வெம்மை, அவளது கைகளில் பரவியது. அவளது இதழ்கள், மெதுவாக அவனது காதுகளை நோக்கிச் சென்றன. அவனது காதுகளில், அவள் மெதுவாகப் புன்னகைத்தாள். அந்தப் புன்னகை, ஒரு புதிய ஆரம்பத்தின் அறிகுறியாக இருந்தது. அந்த அறையில், மெல்லிய மாலை நேரத்து ஒளி, அவர்களது மறைக்கப்பட்ட உணர்ச்சிகளுக்குச் சாட்சியாக இருந்தது.