बहिण भाऊ Story 18 in Marathi

ती संध्याकाळची वेळ होती. आकाशात केशरी रंगाची उधळण झाली होती. हळू हळू वारा सुटला होता आणि झाडांची पानं सळसळत होती. अशा या आल्हाददायक वातावरणात, रिया आपल्या घराच्या गच्चीवर उभी होती. तिच्या डोळ्यात एक वेगळीच चमक होती. तिचे केस वाऱ्यामुळे विस्कटले होते आणि तिच्या चेहऱ्यावर एक सुंदर हास्य फुलले होते. आजचा दिवस तिच्यासाठी खूप खास होता. आज तिचा भाऊ, समीर, खूप दिवसांनी घरी येणार होता. समीर आणि रिया यांचं नातं खूप वेगळं होतं. ते फक्त भाऊ-बहीण नव्हते, तर एकमेकांचे खूप चांगले मित्रही होते. समीर नेहमीच रियाला समजून घ्यायचा आणि तिला आधार द्यायचा. रियासाठी समीर म्हणजे तिचं सर्वस्व होतं.

रियाने समीरसाठी खास डीनरची तयारी केली होती. तिला आठवतं होतं की समीरला चिकन बिर्याणी खूप आवडायची, त्यामुळे तिने स्वतःच्या हाताने बिर्याणी बनवली होती. टेबलवर सुंदर फुलं ठेवली होती आणि मेणबत्त्यांची रोषणाई केली होती. तिला समीरची आतुरतेने वाट पाहत होती. प्रत्येक क्षणी तिला त्याच्या येण्याची चाहूल लागत होती. दारावरची बेल वाजली आणि रियाचं हृदय जोरजोरात धडधडू लागलं. तिने पटकन दार उघडलं. समोर समीर उभा होता. त्याला पाहून रियाच्या डोळ्यात आनंदाश्रू आले. समीरही तिला पाहून खूप खुश झाला. त्याने रियाला घट्ट मिठी मारली. ती मिठी खूप आश्वासक आणि प्रेमाने भरलेली होती.

"किती दिवसांनी भेटतोय आपण, रिया," समीर म्हणाला. त्याचा आवाज जणू काही तिच्या कानात अमृत ओतत होता. रियाने मान हलवली. "हो, दादा. खूप वाट पाहिली तुझी."

जेवणाची वेळ झाली. दोघेही टेबलावर बसले. बिर्याणीची चव अप्रतिम होती. समीरने रियाच्या हातची खूप स्तुती केली. "रिया, तू तर आज कमालच केली आहेस. या बिर्याणीची चव तर एखाद्या फाईव्ह स्टार हॉटेललाही लाजवेल." रियाला खूप आनंद झाला. समीरच्या डोळ्यात तिला एक वेगळीच ओढ जाणवली. ती ओढ फक्त भावा-बहिणीच्या प्रेमाची नव्हती, तर त्याहून काहीतरी अधिक होती.

जेवणानंतर दोघेही गच्चीवर बसले. आकाशात चांदण्या लुकलुकत होत्या. समीरने रियाचा हात हातात घेतला. त्याचा स्पर्श खूप उबदार होता. रियाला स्वतःला खूप सुरक्षित वाटत होतं. समीरने तिच्याकडे पाहिलं. त्याच्या नजरेत एक वेगळीच माया होती. "रिया, तू खूप बदलली आहेस. खूप सुंदर झाली आहेस," तो हळू आवाजात म्हणाला.

रियाच्या चेहऱ्यावर लाली पसरली. तिने नजर चोरली. "दादा, तू पण खूप बदलला आहेस," ती म्हणाली. समीरने तिचा चेहरा आपल्या हातांमध्ये घेतला. त्याच्या बोटांचा स्पर्श तिच्या चेहऱ्यावरून फिरत होता. रियाला एक वेगळीच शिरशिरी जाणवली. समीरच्या डोळ्यात तिला स्वतःचं प्रतिबिंब दिसत होतं. त्यांच्यातील अंतर कमी होत गेलं. दोघांचे श्वास एकमेकांत मिसळू लागले. समीरने हळूच तिच्या ओठांवर आपले ओठ टेकवले. तो स्पर्श खूप हळुवार पण तितकाच उत्कट होता. रियानेही त्याला प्रतिसाद दिला. त्यांच्यातील प्रेम एका वेगळ्याच उंचीवर पोहोचलं होतं. तो क्षण त्यांच्यासाठी अविस्मरणीय होता. त्या रात्री, गच्चीवरच्या त्या चांदण्यांच्या साक्षीने, त्यांच्यातील नातं एका नव्या वळणावर गेलं. ते केवळ भाऊ-बहीण नव्हते, तर एकमेकांच्या प्रेमात पडलेले दोन जीव होते.