बहिण भाऊ Story 4 in Marathi

तो दिवस उजाडला तोच एका वेगळ्या वासाने. एका अत्तराचा, जो तिला नेहमीच तिच्या भावाच्या, अर्जुनच्या अंगावर जाणवायचा. आज तो वास जरा जास्तच तीव्र वाटत होता. सोहम, तिचे लाडके, पण आता एका वेगळ्या नात्यात अडकलेले भाऊ, तिच्या स्वप्नातही आले होते. तिच्या हृदयाची धडधड अचानक वाढली. ती उठून बसली, डोळे मिटून त्या वासाचा अनुभव घेत. आजचा दिवस काहीतरी खास होता, हे तिला जाणवत होतं.

सोहम, तसा तिच्यापेक्षा दोन वर्षांनी मोठा, पण दिसायला एखाद्या राजकुमारासारखा. उंच, धिप्पाड बांधा, चेहऱ्यावर एक आश्वासक स्मित आणि डोळ्यात खोलवर दडलेली माया. लहानपणापासूनच त्यांच्यात एक अतूट नातं होतं. ती त्याच्या खांद्यावर खेळायची, तो तिला अभ्यास शिकवायचा, तिच्या प्रत्येक हट्टाला पुरवायचा. पण आता, वयाच्या विशीत, त्यांच्या नात्याला एक वेगळेच वळण लागले होते. काहीतरी बदलले होते, जे शब्दांत व्यक्त करणे कठीण होते. एक अदृश्य ओढ, एक तीव्र आकर्षण, जे दोघेही अनुभवत होते, पण व्यक्त करायला घाबरत होते.

आज अर्जुनच्या घरी एका खास पार्टीचे आयोजन केले होते. त्याच्या नवीन प्रोजेक्टच्या यशाबद्दल. सगळे नातेवाईक येणार होते, मित्रमंडळी येणार होती. पण सोहमचे लक्ष फक्त तिच्यावर होते. तो तिला बघतच राहिला. तिने गडद निळ्या रंगाची साडी नेसली होती, त्यावर नाजूक भरतकाम केलेले होते. तिचे केस मोकळे सोडलेले होते, जे तिच्या चेहऱ्यावर येऊन एक वेगळीच नजाकत आणत होते. सोहमनेही काळ्या रंगाचा शेरवानी घातला होता, जो त्याच्या रुबाबात आणखी भर टाकत होता. तो तिच्या जवळ आला, तिच्या डोळ्यात डोळे घालून म्हणाला, “आज तू खूप सुंदर दिसते आहेस, श्वेता.”

श्वेताच्या गालावर लाली पसरली. तिच्या हृदयात एक अनामिक हुरहूर दाटून आली. “धन्यवाद, दादा,” ती हळू आवाजात म्हणाली. पण ‘दादा’ हा शब्द तिच्या ओठांवर अडखळला. आज ती त्याला ‘दादा’ म्हणू इच्छित नव्हती. तिला काहीतरी वेगळेच म्हणायचे होते, जे तिच्या मनात खूप दिवसांपासून साठून राहिले होते.

पार्टी सुरू झाली. सगळेजण एकमेकांशी बोलत होते, हसत होते. पण श्वेता आणि सोहम एकमेकांच्या सान्निध्यात होते. ते एका कोपऱ्यात उभे राहून बोलत होते, पण त्यांचे लक्ष फक्त एकमेकांवर होते. सोहमने तिच्या हातात आपला हात घेतला. त्याच्या स्पर्शाने श्वेताच्या अंगावर शहारे आले. तिच्या हृदयाची धडधड इतकी वाढली की तिला वाटले, सोहमला ती ऐकू येत असेल. सोहमने तिच्या डोळ्यात पाहिले, त्याच्या डोळ्यात एक वेगळीच चमक होती. “श्वेता,” तो हळू आवाजात म्हणाला, “मला तुला काहीतरी सांगायचे आहे.”

श्वेताने मान हलवली. तिला माहीत होते, त्याला काय म्हणायचे आहे. आणि तिलाही तेच म्हणायचे होते. “मलाही, दादा,” ती म्हणाली, तिचा आवाज थरथरत होता. सोहमने हळूच तिचा हात दाबला. “मी तुला दादा म्हणू की…?” त्याचे वाक्य अर्धवट राहिले. श्वेताने त्याच्या डोळ्यात पाहिले, तिच्या डोळ्यातून पाणी येण्याची शक्यता होती, पण ती स्वतःला सावरत होती. “तू मला जे काही म्हणू इच्छितोस, ते म्हणू शकतोस,” ती म्हणाली, तिचा आवाज आता अधिक स्थिर झाला होता.

सोहमने एक दीर्घ श्वास घेतला. “मला… मला तू बहिण म्हणून नाही, तर त्याहून अधिक काहीतरी वाटतेस, श्वेता.” त्याच्या आवाजात एक वेगळीच भावना होती. एक प्रेम, एक ओढ, जी आतापर्यंत लपवून ठेवली होती. श्वेताच्या चेहऱ्यावर स्मित उमटले. “मलाही तू… दादा म्हणून नाही, तर त्याहून अधिक काहीतरी वाटतोस, सोहम.”

त्यांच्या डोळ्यातून एक मौन संवाद सुरू झाला. शब्दांची गरज नव्हती. त्यांच्या स्पर्शातून, त्यांच्या नजरेतून, त्यांच्या श्वासातून एक नवीन नात्याची सुरुवात होत होती. सोहमने हळूच तिचा चेहरा आपल्या हातात घेतला. तिच्या गालावर आलेला एक केस त्याने हळूच बाजूला केला. त्यांच्या ओठांमधील अंतर कमी होत गेले. एका क्षणात, त्यांचे ओठ एकमेकांना भिडले. एक हळूवार, पण तीव्र चुंबन. ते चुंबन प्रेमाचे होते, ओढीचे होते, आणि एका नवीन, पण तितक्याच पवित्र नात्याचे प्रतीक होते.

बाहेर पार्टीचा आवाज सुरू होता, पण त्यांच्यासाठी जणू काही वेळ थांबला होता. त्यांचे जग फक्त ते दोघेच होते. त्या क्षणी, ते भाऊ-बहिण नव्हते, तर दोन जीवांचे एकात्म झालेले प्रेम होते. एक असे प्रेम, जे समाजाच्या चौकटीत बसणारे नव्हते, पण त्यांच्यासाठी तेच सत्य होते. त्यांच्या नात्याची ही नवी सुरुवात होती, एका अनपेक्षित, पण अतूट प्रेमाची कहाणी.