सवत Story 17 in Marathi

संध्याकाळची वेळ होती. सूर्य मावळत होता आणि केशरी रंगाची चादर आकाशात पसरली होती. मंद वारा सुटला होता, ज्यामुळे पडद्यांची सळसळ ऐकू येत होती. नेहा सोफ्यावर बसून पुस्तक वाचण्याचा प्रयत्न करत होती, पण तिचं लक्ष मात्र लागत नव्हतं. आजूबाजूला शांतता होती, पण तिच्या मनात मात्र विचारांचं काहूर माजलं होतं. ती एका अशा परिस्थितीत होती, जिथे भावनांचा कल्लोळ आणि नात्यांची गुंतागुंत तिला अस्वस्थ करत होती.

तिच्या लग्नाला पाच वर्षं झाली होती. समीर, तिचा नवरा, एक यशस्वी उद्योजक होता. त्यांचं आयुष्य बाहेरून पाहणाऱ्या कोणालाही परिपूर्ण वाटेल असं होतं. प्रेम, विश्वास आणि एकमेकांबद्दलचा आदर यांवर आधारित त्यांचं नातं होतं. पण काही महिन्यांपासून काहीतरी बदलत होतं. समीर खूप कामात व्यस्त असायचा, त्याच्या बोलण्यात तो पूर्वीसारखा आपलेपणा राहिला नव्हता. नेहाने अनेकदा विचारलं, पण समीरने नेहमीच कामाचं कारण दिलं. तिच्या मनात शंकेची पाल चुकचुकली, पण तिने स्वतःला समजावलं की ती उगाचच विचार करत आहे.

एक दिवस, समीरच्या ऑफिसमधून एका फोन कॉलमुळे तिच्या मनातली शंका खरी ठरली. समीरने एका महत्त्वाच्या मीटिंगसाठी रजा घेतली होती, पण फोनवर बोलताना तिने ऐकलं की तो एका 'प्रिया' नावाच्या व्यक्तीसोबत एका रिसॉर्टमध्ये आहे. तिचं हृदय धडधडू लागलं. प्रिया? कोण होती ती? समीरच्या आयुष्यात ती कधीपासून होती? प्रश्नचिन्हं तिच्या डोक्यात गर्दी करू लागली.

तिने ठरवलं की तिला सत्य जाणून घ्यायचं आहे. दुसऱ्या दिवशी, तिने समीरला खोटं सांगितलं की ती तिच्या मैत्रिणीकडे जात आहे आणि निघून गेली. तिचा खरा उद्देश होता समीरला गाठणं. तिला माहीत होतं की ते दोघे एका निसर्गरम्य ठिकाणी असलेल्या रिसॉर्टमध्ये जाणार आहेत. ती तिथे पोहोचली आणि समीरला शोधू लागली. काही वेळातच तिने त्याला पाहिलं. समीर एका सुंदर स्त्रीसोबत हसत-खेळत बोलत होता. ती स्त्री, प्रिया, तिच्यापेक्षा खूपच तरुण आणि आकर्षक होती. नेहाच्या डोळ्यातून अश्रू ओघळू लागले. तिची सगळी स्वप्नं, तिची सगळी आशा एका क्षणात मावळून गेली.

समीरने तिला पाहिलं आणि तो थक्क झाला. त्याच्या चेहऱ्यावरचे भाव बदलले. प्रियानेही नेहाला पाहिलं आणि तिच्या डोळ्यात एक विचित्र चमक आली. नेहाने धीर गोळा केला आणि समीरकडे गेली. "समीर, हे काय आहे?" तिचा आवाज कापत होता.

समीर काही बोलणार इतक्यात प्रिया म्हणाली, "नेहा, तू इथे काय करते आहेस?" तिच्या आवाजात एक प्रकारचा अधिकार होता, जो नेहासाठी अनपेक्षित होता.

समीरने कसं तरी स्वतःला सावरलं. "नेहा, हे… हे माझी सहकारी आहे. आणि… आम्ही एका प्रोजेक्टवर काम करत आहोत."

नेहा हसली. "सहकारी? समीर, तू मला खोटं बोलत आहेस? मला माहीत आहे तू तिच्यासोबत काय करत आहेस." तिच्या डोळ्यात राग आणि वेदना दोन्ही होत्या.

समीरने प्रियाकडे पाहिलं. प्रियाने त्याला डोळ्यांनीच काहीतरी इशारा केला. समीरने खोल श्वास घेतला. "नेहा, मला माफ कर. पण… हे खरं नाही जे तुला वाटतंय."

त्या रात्री, रिसॉर्टच्या एका शांत कोपऱ्यात, समीरने नेहाशी बोलण्याचा प्रयत्न केला. त्याने कबूल केलं की तो प्रियाच्या जवळ गेला होता, पण त्यामागे काही वेगळं कारण होतं. प्रिया ही समीरच्या आईची खूप जवळची मैत्रीण होती आणि तिची मुलगी होती. समीरच्या आईच्या मृत्यूनंतर, प्रियाच्या वाट्याला खूप दुःख आलं होतं. समीरला तिच्या मदतीला जायचं होतं. पण कामाच्या गडबडीत आणि तणावात, तो नेहाशी नीट बोलू शकला नाही. त्याने प्रियाला मदत करण्याच्या नादात, तिच्यासोबत वेळ घालवला, ज्यामुळे गैरसमज निर्माण झाला.

नेहासाठी हे सगळं पचवणं कठीण होतं. तिला समीरवर विश्वास ठेवायचा होता, पण प्रियाचा सहभाग आणि समीरचं मौन तिला अस्वस्थ करत होतं. समीरने तिला समजावलं की त्याच्या मनात फक्त नेहाच आहे आणि प्रिया फक्त एक मैत्रीण म्हणून आहे, ज्याला मदतीची गरज होती. त्याने तिची माफी मागितली आणि वचन दिलं की तो तिच्या भावनांची कदर करेल.

त्या रात्री, रिसॉर्टच्या शांत वातावरणात, तारे चमचमत होते. नेहा आणि समीर एकमेकांच्या जवळ बसले होते. समीरने नेहाचा हात हातात घेतला. "नेहा, मला तुला कधीच दुखावण्याचा हेतू नव्हता. मी चुकलो. पण माझं प्रेम फक्त तुझ्यावरच आहे."

नेहाने त्याच्या डोळ्यात पाहिलं. तिला त्यात सत्य दिसलं. तिने समीरच्या हातात आपला हात घट्ट पकडला. "मला माहीत आहे समीर. पण तू मला आधीच सांगायला हवं होतंस."

त्यांच्या नात्यात एक नवीन सुरुवात झाली होती. हे प्रकरण एका सवतीच्या कथेसारखं वाटलं तरी, ते गैरसमजातून निर्माण झालं होतं. त्यांनी एकमेकांना माफ केलं आणि त्यांच्या नात्याला नवीन बळ दिलं. त्या रात्री, चंद्राच्या शीतल प्रकाशात, त्यांनी एकमेकांना वचन दिलं की ते कोणत्याही परिस्थितीत एकमेकांची साथ सोडणार नाहीत. त्यांच्या प्रेमाची कहाणी एका नव्या वळणावर येऊन थांबली होती, जिथे विश्वास आणि समजूतदारपणाने अधिक दृढ स्थान मिळवलं होतं.