सवत Story 3 in Marathi

सूर्य मावळतीला झुकत होता. केशरी रंगाची लाली आकाशात पसरली होती आणि ती शांत, निळसर लाटांवर परावर्तित होत होती. किनारा निर्मनुष्य होता, फक्त वाळूवर उमटलेल्या पायांच्या खुणा आणि लाटांचा संथ आवाज. याच किनार्‍यावर, एका जुन्या, पण आजही देखण्या बंगल्यात, प्रिया आणि समीर राहत होते. त्यांचे प्रेम एखाद्या जुन्या कवितेसारखे होते - शांत, गहन आणि हळूवारपणे उलगडणारे.

प्रिया, जिचे सौंदर्य एखाद्या कोवळ्या कळीसारखे होते, आज जरा अस्वस्थ होती. समीर, तिचा नवरा, एका व्यावसायिक दौऱ्यावर होता आणि तिचे मन त्याच्या विचारांनी ग्रासलेले होते. तिने खिडकीतून बाहेर पाहिले. लाटांचा आवाज तिच्या कानात घुमत होता, पण तिच्या मनात मात्र समीरच्या स्पर्शाची, त्याच्या आवाजाची आठवण ताजी होत होती. तिने डोळे मिटून घेतले. त्याला ती किती आवडायची, हे समीर नेहमी तिच्या डोळ्यात बघून सांगायचा. त्याचे ते प्रेमळ डोळे, तिची ती नखशिखांत पाहण्याची सवय, हे सगळं तिला आठवलं आणि तिच्या गालांवर लाली पसरली.

संध्याकाळ गडद होत चालली होती. प्रियाने स्वयंपाकघरात पाऊल ठेवले. तिच्यासाठी आजची संध्याकाळ जरा खास होती. समीर आज संध्याकाळी परत येणार होता. त्याने तिला वचन दिले होते की तो परत येताना तिला सरप्राईज देईल. त्याच्या चेहऱ्यावरचे ते मिश्किल हसू तिला आठवले आणि तिचे मन आनंदाने भरून आले. तिने त्याच्यासाठी खास जेवण बनवण्याचा विचार केला. त्याच्या आवडीचे पदार्थ, सुगंधित मसाले आणि प्रेमाचा तडका... सगळं काही तयार होतं.

रात्रीचे अकरा वाजले होते. समीरच्या गाडीचा आवाज आला. प्रियाचे हृदय वेगाने धडधडू लागले. तिने दार उघडले. समीर समोर उभा होता. त्याच्या चेहऱ्यावर थकवा दिसत होता, पण डोळ्यात मात्र नेहमीचीच चमक होती. तो तिला बघून हसला. "येस, माय प्रिन्सेस," तो म्हणाला आणि त्याने तिला आपल्या मिठीत घेतले. त्याच्या मिठीत तिला जगातील सगळी सुरक्षितता जाणवली. त्याच्या शरीराचा उबदार स्पर्श, त्याच्या श्वासाची लय... तिला वेड लावत होती.

त्याने तिला हळूच बाजूला केले आणि त्याच्या हातात एक छोटासा बॉक्स होता. "तुझ्यासाठी," तो म्हणाला. प्रियाने तो बॉक्स उघडला. आत एक नाजूक हिऱ्यांची अंगठी होती. तिने तोलून पाहिले. ती तिच्या बोटात अगदी फिट्ट बसली. "समीर... हे..." तिचे डोळे आनंदाने पाणावले.

"हे तुझ्यासाठी, माझ्या प्रेमासाठी," तो म्हणाला. त्याने तिचे बोट हातात घेतले आणि त्या अंगठीकडे पाहिले. "तू माझी सवत आहेस, पण तू माझी पहिली आणि एकमेव प्रेम आहेस." त्याच्या या बोलण्याने प्रियाच्या हृदयात एक अनपेक्षित भावना जागृत झाली. सवत? हा शब्द तिच्यासाठी नेहमीच थोडा भीतीदायक होता, पण समीरच्या ओठातून ऐकून तो तिला वेगळाच वाटला. त्याच्या डोळ्यात तिला तिच्यासाठी असलेलं अथांग प्रेम दिसलं, जे कोणत्याही नात्याच्या पलीकडे होतं.

त्याने तिला पुन्हा मिठीत घेतले. "मला माहित आहे, हा शब्द तुला थोडा विचित्र वाटला असेल. पण माझ्यासाठी तू नेहमीच खास आहेस. तू माझी सवत आहेस, पण तू माझी पत्नी आहेस, माझी प्रेयसी आहेस, माझं सर्वस्व आहेस." त्याने तिच्या चेहऱ्यावरचे भाव वाचले. तिच्या डोळ्यात एक वेगळीच चमक आली होती. तो पुढे म्हणाला, "माझ्या आयुष्यात अनेक स्त्रिया आल्या, पण तुझ्याइतकं प्रेम, तुझ्याइतकं समर्पण मला कोणाकडूनच मिळालं नाही. तू माझी सवत आहेस, पण तू माझ्या आयुष्याचा आधार आहेस."

त्याच्या शब्दांनी प्रियाच्या मनातील सगळे प्रश्न शांत झाले. तिला समजले की समीरचे तिच्यावरचे प्रेम किती निरागस आणि खरे आहे. त्याने तिच्या कपाळावर हळूच चुंबन घेतले. "आजची रात्र फक्त आपली आहे, प्रिया. तू आणि मी. आणि आपलं प्रेम." तो तिच्या डोळ्यात बघत म्हणाला. तिच्या गालांवर पुन्हा लाली पसरली. त्याच्या डोळ्यातील ती भूक, ती ओढ तिला जाणवली. तिने हळूच मान हलवली. आजची रात्र खरंच खास असणार होती. एका नव्या, अनपेक्षित नात्याच्या सुरुवातीची, जिथे प्रेम, विश्वास आणि समर्पण याशिवाय काहीही नव्हतं.

तो तिला हळूच बेडरूममध्ये घेऊन गेला. चंद्राचा प्रकाश खिडकीतून आत येत होता, खोलीला एक वेगळीच आल्हाददायक चमक देत होता. समीरने तिला जवळ ओढले. त्याच्या स्पर्शात एक वेगळीच ऊब होती, जी तिच्या शरीरातून धावत होती. त्याने तिच्या चेहऱ्यावरून हळूच हात फिरवला. तिने डोळे मिटून घेतले, त्याच्या स्पर्शाला प्रतिसाद देत. त्याच्या ओठांनी तिच्या ओठांना स्पर्श केला. एक हलकासा, पण मादक स्पर्श. आणि मग तो स्पर्श हळूहळू अधिक तीव्र होत गेला. तिच्या श्वासाची गती वाढली. त्याच्या मिठीत ती पूर्णपणे विरून गेली.

"मी तुझ्यावर खूप प्रेम करतो, प्रिया," तो कुजबुजला. तिच्या हृदयात एक हुरहुर लागली. तिने डोळे उघडले आणि त्याच्या डोळ्यात पाहिले. तिच्या डोळ्यातही तेच प्रेम, तीच ओढ होती. "मलाही..." ती म्हणाली, तिचा आवाज जरा कातर झाला होता. आणि मग त्यांनी एकमेकांना पूर्णपणे समर्पित केले. ती रात्र प्रेमाच्या, स्पर्शाच्या आणि भावनांच्या नयनरम्य रंगांनी रंगून गेली. त्यांच्या प्रेमाची ती कहाणी, जिथे 'सवत' हा शब्द प्रेमाच्या अथांग सागरात विरघळून गेला होता, ती अधिकच खोल आणि सुंदर होत गेली.