ਮਾਸੜ ਮਾਸੀ Story 14 in Punjabi

ਪਿੰਡ ਦੀ ਧਰਤੀ, ਜਿੱਥੇ ਕੱਚੇ ਰਸਤੇ, ਹਰੀਆਂ ਭਰੀਆਂ ਖੇਤਾਂ ਦੀਆਂ ਮਹਿਕਾਂ ਅਤੇ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਚੁੱਪ, ਸਭ ਕੁਝ ਇਕ ਅਲਗ ਹੀ ਜਾਦੂ ਬੁਣਦਾ ਸੀ। ਇਸੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਇਕ ਘਰ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰਵਾਇਤਾਂ ਤੇ ਨਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਇਕੱਠੇ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਮਾਸੜ ਜੀ ਰਣਧੀਰ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਮਾਸੀ ਜੀ ਸਰਬਜੀਤ ਕੌਰ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਰਣਧੀਰ, ਜਿਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਇਕ ਸ਼ਰਾਰਤ ਤੇ ਸਨੇਹ ਦੀ ਚਮਕ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਸਰਬਜੀਤ, ਜਿਸਦਾ ਸੁਭਾਅ ਚਮੇਲੀ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਕੋਮਲ ਤੇ ਮਹਿਕਦਾਰ ਸੀ।

ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕੋਈ ਬਹੁਤਾ ਲੰਬਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਅਜਿਹਾ ਬੰਧਨ ਬਣ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਕਸੌਟੀਆਂ ਤੇ ਪੂਰਾ ਉਤਰਿਆ। ਰਣਧੀਰ, ਜਿਸਦਾ ਕੱਦ-ਕਾਠ ਭਾਰੀ ਸੀ ਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਇਕ ਠਰਕ ਸੀ, ਉਹ ਜਦੋਂ ਵੀ ਸਰਬਜੀਤ ਵੱਲ ਤੱਕਦਾ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਤੇ ਕਾਮਨਾ ਦਾ ਇਕ ਅਜੀਬ ਸੰਗਮ ਝਲਕਦਾ। ਸਰਬਜੀਤ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਭਾਵੇਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਨਰਮ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਅਜਿਹੀ ਡੂੰਘਾਈ ਸੀ ਜੋ ਰਣਧੀਰ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਿੱਚ ਪਾਉਂਦੀ।

ਇਕ ਸ਼ਾਮ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਪਹਾੜਾਂ ਪਿੱਛੇ ਛਿਪਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਲਾਲੀ ਤੇ ਸੰਤਰੀ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰਣਧੀਰ ਖੇਤਾਂ ਤੋਂ ਘਰ ਮੁੜਿਆ। ਸਰਬਜੀਤ, ਜੋ ਰਸੋਈ ਵਿਚ ਰਾਤ ਦੇ ਖਾਣੇ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨੇ ਰਣਧੀਰ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਮਹਿਕ ਤੇ ਸਰਬਜੀਤ ਦੇ ਪਰਫਿਊਮ ਦੀ ਮਿਠਾਸ, ਦੋਵੇਂ ਰਲ ਕੇ ਇਕ ਨਸ਼ਾ ਬਣਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਣਧੀਰ ਨੇ ਸਰਬਜੀਤ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ, ਉਸਦੀ ਛੂਹ ਨਾਲ ਸਰਬਜੀਤ ਥੋੜ੍ਹੀ ਕੰਬ ਗਈ।

"ਕਿਵੇਂ ਹੈ ਮੇਰੀ ਜਾਨ?" ਰਣਧੀਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਖੇਡ ਭਰੀ ਸੀ।

ਸਰਬਜੀਤ ਮੁਸਕੁਰਾਈ, "ਠੀਕ ਹਾਂ ਜੀ। ਤੁਸੀਂ ਆ ਗਏ?" ਉਸਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।

ਰਣਧੀਰ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿਚ ਉਂਗਲਾਂ ਫੇਰੀਆਂ, "ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।" ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਪਣੀ ਬੁੱਕਲ ਵਿਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਸਰਬਜੀਤ ਉਸਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਗਰਮੀ, ਉਸਦੇ ਪਸੀਨੇ ਦੀ ਮਹਿਕ, ਸਰਬਜੀਤ ਨੂੰ ਇਕ ਅਜੀਬ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਸ਼ਾ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੰਦੀ।

ਰਾਤ ਦੇ ਖਾਣੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਘਰ ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਸੌਣ ਚਲੇ ਗਏ, ਰਣਧੀਰ ਤੇ ਸਰਬਜੀਤ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਚੰਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਖਿੜਕੀ ਰਾਹੀਂ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਕ ਸੁਖਾਵਾਂ ਮਾਹੌਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਰਣਧੀਰ ਨੇ ਸਰਬਜੀਤ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਫੜਿਆ, ਉਸਦੇ ਨਰਮ ਗੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਉਂਗਲ ਫੇਰਦਿਆਂ ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ।

"ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਸਰਬੀ," ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ।

ਸਰਬਜੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਰਮ ਤੇ ਪਿਆਰ ਝਲਕਿਆ। ਉਸਨੇ ਰਣਧੀਰ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ, "ਮੈਂ ਵੀ ਹਾਂ ਜੀ।"

ਰਣਧੀਰ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ ਕੋਈ ਆਮ ਚੁੰਮਣ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਹ ਪਿਆਰ, ਤਾਂਘ ਤੇ ਇੱਛਾ ਦਾ ਇਕ ਗੂੜ੍ਹਾ ਇਜ਼ਹਾਰ ਸੀ। ਸਰਬਜੀਤ ਨੇ ਵੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਇਕ ਨਵੀਂ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਗਈ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਂਹਾਂ ਦੀ ਗਰਮੀ ਵਧਣ ਲੱਗੀ, ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਇਕ ਅਲਗ ਹੀ ਮਾਹੌਲ ਬਣ ਗਿਆ।

ਰਣਧੀਰ ਨੇ ਸਰਬਜੀਤ ਦੀ ਕਮਰ ਵਿਚ ਹੱਥ ਪਾ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮਹਿਕ, ਉਸਦੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਸਭ ਕੁਝ ਰਣਧੀਰ ਨੂੰ ਬੇਕਾਬੂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਸਰਬਜੀਤ ਦੇ ਗਲੇ 'ਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖੇ, ਉਸਦੀ ਚਮੜੀ ਦੀ ਨਰਮਾਈ ਤੇ ਗਰਮੀ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਮਦਹੋਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਸਰਬਜੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਇਕ ਰੋਮਾਂਚ ਦੌੜ ਗਿਆ।

ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਕੱਚੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਤੇ ਚੰਨ ਦੀਆਂ ਰੌਸ਼ਨੀਆਂ ਵਿਚ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਲਈ ਲਿਖੀ ਗਈ ਸੀ। ਹਰ ਛੂਹ, ਹਰ ਨਜ਼ਰ, ਹਰ ਸ਼ਬਦ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਗੂੜ੍ਹਾ ਬਣਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਰੀਰਕ ਖਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਹ ਦੋ ਰੂਹਾਂ ਦਾ ਮੇਲ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਪਿਆਰ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਾ ਅਨੋਖਾ ਸੰਗਮ ਸੀ।