ਮਾਸੜ ਮਾਸੀ Story 2 in Punjabi

ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਦੀ ਲਾਲੀ ਖਿੜਕੀ 'ਚੋਂ ਦੀ ਕਮਰੇ 'ਚ ਫੈਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਹਵਾ 'ਚ ਗੁਲਾਬ ਦੀ ਮਹਿਕ ਘੁਲੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਮਾਸੀ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ 'ਚ ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਲੈ ਕੇ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ, ਉਸਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਾਸੜ, ਰਾਜਿੰਦਰ, 'ਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਅੱਜ ਕਾਫ਼ੀ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਸਨ, ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਬਚਪਨ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ, ਅਤੇ ਜਵਾਨੀ ਦੀਆਂ ਭੁੱਲੀਆਂ-ਵਿਸਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਸਭ ਅੱਜ ਹਵਾ 'ਚ ਤੈਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਰਾਜਿੰਦਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਈ ਉਹੀ ਪੁਰਾਣਾ ਪਿਆਰ, ਉਹੀ ਮੋਹ, ਅੱਜ ਵੀ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।

“ਅੰਮ੍ਰਿਤ,” ਰਾਜਿੰਦਰ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਦਿੱਤੀ, ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਕੰਬਣੀ ਸੀ। “ਤੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਬਦਲੀ। ਅੱਜ ਵੀ ਉੱਨੀ ਹੀ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈਂ।”

ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਗੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਲਾਲੀ ਆ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। “ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਤਾਂ ਰਾਜਿੰਦਰ ਜੀ, ਉੱਨੀ ਹੀ ਹੱਸਮੁਖ, ਉੱਨੀ ਹੀ ਦਿਲਦਾਰ।”

ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਉਸਦੇ ਹੱਥੋਂ ਛੁੱਟ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਫਰਸ਼ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਟੁੱਟ ਗਿਆ। ਚਾਹ ਦਾ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਪੱਤੀ ਫੈਲ ਗਈ। ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਹਿਲ ਗਏ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਹਟੀਆਂ ਨਹੀਂ। ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਚੁੱਪ ਛਾ ਗਈ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਧੜਕਣਾਂ ਹੀ ਤੋੜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਰਾਜਿੰਦਰ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਦਮ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ। ਉਸਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਠੰਢੇ ਸਨ, ਪਰ ਰਾਜਿੰਦਰ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਗਰਮੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕੰਬਣੀ ਛੇੜ ਦਿੱਤੀ। “ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ,” ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਭਾਵੁਕ ਸੀ। “ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਸਾਡੇ ਹਾਲਾਤ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਸਨ। ਪਰ ਮੇਰੇ ਦਿਲ 'ਚ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਗ੍ਹਾ ਰਹੀ।”

ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਪਾਣੀ ਭਰ ਆਇਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਦੂਜਾ ਹੱਥ ਵੀ ਰਾਜਿੰਦਰ ਦੇ ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ। “ਮੈਂ ਵੀ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਰਾਜਿੰਦਰ ਜੀ,” ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ। “ਉਹ ਦਿਨ, ਉਹ ਰਾਤਾਂ… ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲ ਸਕੀ।”

ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਤੀਬਰ ਖਿੱਚ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਯਾਦਾਂ, ਅਧੂਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਸਭ ਅੱਜ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਰੰਗ 'ਚ ਖਿੜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਰਾਜਿੰਦਰ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ 'ਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਸਦੇ ਨਰਮ ਗੱਲ੍ਹਾਂ, ਉਸਦੀਆਂ ਭੀਗੀਆਂ ਪਲਕਾਂ, ਉਸਦੀਆਂ ਹੋਠਾਂ ਦੀ ਲਾਲੀ… ਹਰ ਚੀਜ਼ ਉਸਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।

“ਅੰਮ੍ਰਿਤ,” ਉਸਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੁਣ ਹੋਰ ਵੀ ਡੂੰਘੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ… ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।”

ਉਹ ਸ਼ਬਦ, ਜੋ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਦਿਲ 'ਚ ਦੱਬੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅੱਜ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਉਸਨੇ ਰਾਜਿੰਦਰ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ 'ਚ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ, ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੀ ਗਰਮੀ, ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਦਾੜ੍ਹੀ ਦੀ ਹਲਕੀ ਖੁਰਦਰਾਹਟ।

“ਮੈਂ ਵੀ, ਰਾਜਿੰਦਰ ਜੀ,” ਉਸਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ। “ਮੈਂ ਵੀ…”

ਰਾਜਿੰਦਰ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਉਸਦੇ ਹੋਠਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਪਹਿਲਾ ਚੁੰਮਣ ਸੀ, ਜੋ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਇੰਤਜ਼ਾਰ, ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ, ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਅਧੂਰੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਿਲਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਚੁੰਮਣ ਕੋਮਲ ਸੀ, ਪਰ ਡੂੰਘੀ ਸੀ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਣੀ ਬੇਚੈਨੀ, ਨਵੀਂ ਉਮੀਦ, ਅਤੇ ਅੰਤਹੀਣ ਪਿਆਰ ਦਾ ਸਵਾਦ ਸੀ।

ਰਾਜਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ 'ਚ ਭਰ ਲਿਆ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਵਿਛੜੇ ਹੋਏ ਦੋ ਆਤਮੇ ਅੱਜ ਮਿਲੀਆਂ ਹੋਣ। ਕਮਰੇ 'ਚ ਫੈਲਿਆ ਗੁਲਾਬ ਦਾ ਇਤਰ, ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਡੁੱਬਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਲਾਲੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਪਿਆਰ ਦੇ ਰੰਗ 'ਚ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਅੱਜ ਫਿਰ ਤੋਂ ਜੀਵਤ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਏ। ਰਾਜਿੰਦਰ ਦੇ ਹੱਥ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਫਿਰਨ ਲੱਗੇ, ਉਸਦੇ ਸਿਲਕੀ ਵਾਲਾਂ 'ਚੋਂ ਦੀ ਲੰਘਣ ਲੱਗੇ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਰਾਜਿੰਦਰ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਚ ਛੁਪਾ ਲਿਆ, ਉਸਦੀ ਧੜਕਣ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ 'ਚ ਗੁਆਚ ਗਏ, ਦੁਨੀਆਂ ਭੁੱਲ ਗਏ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਪਿਆਰ 'ਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ।

“ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਰਾਜਿੰਦਰ ਜੀ,” ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਭਾਵੁਕਤਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।

“ਮੈਂ ਵੀ, ਮੇਰੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ,” ਰਾਜਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ 'ਚ ਮੂੰਹ ਲੁਕਾ ਕੇ ਕਿਹਾ। “ਹਮੇਸ਼ਾ…”

ਖਿੜਕੀ 'ਚੋਂ ਦੀ ਆਉਂਦੀ ਰਾਤ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ 'ਤੇ ਪੈ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਵੇਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਏ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦੇ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਦਰਦ, ਪੁਰਾਣੇ ਅਫ਼ਸੋਸ, ਸਭ ਕੁਝ ਅੱਜ ਉਸ ਡੂੰਘੇ, ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇ 'ਚ ਸਮਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੱਜ ਫਿਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਸੀ।