ਮਾਸੜ ਮਾਸੀ Story 20 in Punjabi
ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਅਜੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਖਿੜੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਰੂਹੀ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਗਰਮੀ ਫੈਲ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਪਿਛਲੀ ਰਾਤ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਹਰ ਪਲ, ਹਰ ਛੋਹ, ਹਰ ਸਾਹ। ਮਾਸੜ ਜੀ, ਹਰਪਾਲ ਸਿੰਘ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮੋਟੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਦਾ ਉਸਦੀ ਚਮੜੀ 'ਤੇ ਫਿਰਨਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਸਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਾਮਨਾ, ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਲਹਿਰ ਦੌੜਾ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਪਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਉਹ ਉੱਠੀ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਖਿੱਚਿਆ। ਕੱਲ੍ਹ ਰਾਤ, ਜਦੋਂ ਸਾਰਾ ਘਰ ਸੁੱਤਾ ਪਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ ਮਾਸੜ ਜੀ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗਈ ਸੀ। ਮਾਸੀ ਜੀ, ਅਮਰਜੀਤ ਕੌਰ, ਬਿਮਾਰ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਕਾਫ਼ੀ ਸਮਾਂ ਬੀਤ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਕੱਲ੍ਹ ਰਾਤ, ਇਹ ਸੇਵਾ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਈ ਸੀ। ਮਾਸੜ ਜੀ, ਜੋ ਕਿ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕ ਭਾਰੀ-ਭਰਕਮ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸਨ, ਅੱਜ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਤੜਪ ਸੀ, ਜੋ ਰੂਹੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖੀ ਸੀ।
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰੂਹੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲੰਬੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਛਾ ਗਈ। ਉਸ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਵਧਾਇਆ, ਅਤੇ ਰੂਹੀ ਬਿਨਾਂ ਸੋਚੇ-ਸਮਝੇ ਉਸ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਫੜਾ ਬੈਠੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਗੁੰਦ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਬਿਜਲੀ ਦੌੜ ਗਈ ਜਿਸਨੇ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੰਬਣੀ ਛੇੜ ਦਿੱਤੀ। ਮਾਸੜ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੋਟੀ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਰੂਹੀ ਦੇ ਗੱਲ੍ਹ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਛੂਹਿਆ, ਅਤੇ ਰੂਹੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਗਰਮੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰੂਹੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕੀ ਜਿਸਨੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਚੁੰਮਣ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਭੁੱਖੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਦਹੋਸ਼ੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ ਸੁਪਨੇ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਰੂਹੀ ਨੇ ਕਦੇ ਸੋਚਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦਾ ਮਾਸੜ ਜੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਤਿਕਾਰ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਦੇਖਦੀ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਾਹੁਣਗੇ। ਪਰ ਅੱਜ, ਉਹ ਚਾਹਤ ਸਿਰਫ਼ ਪਿਆਰ ਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ, ਤੀਬਰ ਕਾਮਨਾ ਦੀ ਸੀ।
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰੂਹੀ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਵਾਰਿਆ, ਉਸਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਕਿਹਾ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਉਹਨਾਂ ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਸੀ। ਹਰ ਸ਼ਬਦ, ਹਰ ਛੋਹ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਲਹਿਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਮਾਸੜ ਜੀ ਦੀਆਂ ਮੋਟੀਆਂ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਉਂਗਲਾਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਫਿਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਰ ਛੋਹ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਬੇਚੈਨ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਾਮਨਾ, ਇੱਕ ਖੂਬਸੂਰਤ, ਖਤਰਨਾਕ ਸੁਮੇਲ ਸੀ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅੱਜ ਸਵੇਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਉੱਠੀ, ਉਸਨੂੰ ਮਾਸੀ ਜੀ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦਾ ਵੀ ਖਿਆਲ ਆਇਆ। ਪਰ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਮਾਸੜ ਜੀ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਹੀ ਤਾਜ਼ਾ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਾਮਨਾ, ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਈ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਉਹ ਦੋ ਹੀ ਸਨ। ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਰਿਸ਼ਤਾ ਗਲਤ ਹੈ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਦਾ ਤਰਲਾ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਣ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਾਮਨਾ, ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਅੱਗ ਬਾਲ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਬੁਝਾਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਸੀ।
ਉਹ ਉੱਠੀ ਅਤੇ ਫਰਸ਼ 'ਤੇ ਕਦਮ ਰੱਖਿਆ। ਅੱਜ ਦਾ ਦਿਨ ਕੀ ਲੈ ਕੇ ਆਵੇਗਾ, ਇਹ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ। ਪਰ ਇੱਕ ਗੱਲ ਪੱਕੀ ਸੀ, ਮਾਸੜ ਜੀ ਪ੍ਰਤੀ ਉਸਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਸਤਿਕਾਰ ਦੀਆਂ ਨਹੀਂ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਛੋਹ, ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਨਵੀਂ, ਤੀਬਰ ਇੱਛਾ ਜਗਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਾਮਨਾ, ਹੁਣ ਉਸਦੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਇੱਕ ਅਟੁੱਟ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟ ਸਕਦੀ ਸੀ।