ਭਾਬੀ ਦੀ ਚੁਦਾਈ Story 1 in Punjabi
ਸੂਰਜ ਢਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਮਿੱਟੀ 'ਚ ਲਾਲੀ ਘੁਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਰੀਨਾ, ਆਪਣੀ ਸੱਸ ਦੇ ਘਰ ਨਵੀਂ ਵਿਆਹੀ, ਰਸੋਈ 'ਚ ਖਾਣਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ 'ਚ ਚੁੱਲ੍ਹੇ ਦੀ ਗਰਮੀ, ਮਨ 'ਚ ਨਵੇਂ ਘਰ ਦੀ ਉਲਝਣ ਅਤੇ ਪਤੀ, ਅਮਨਦੀਪ, ਦੀ ਯਾਦਾਂ ਦਾ ਤਰਲ ਪਦਾਰਥ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅਮਨਦੀਪ ਸ਼ਹਿਰ ਕੰਮ 'ਤੇ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਅੱਜ ਰਾਤ ਤੱਕ ਆਉਣਾ ਸੀ। ਰੀਨਾ ਦਾ ਦਿਮਾਗ ਅਜੇ ਵੀ ਅਮਨਦੀਪ ਦੇ ਪਿਆਰ ਦੀਆਂ ਨਿੱਘੀਆਂ ਯਾਦਾਂ 'ਚ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ, ਉਸਦੇ ਬੋਲਾਂ ਦੀ ਮਿਠਾਸ, ਅਤੇ ਉਹ ਰਾਤ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਇੱਕ ਹੋਏ ਸਨ।
ਖਾਣਾ ਬਣਾਉਂਦੇ-ਬਣਾਉਂਦੇ, ਰੀਨਾ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਰਸੋਈ ਦੇ ਛੱਜੇ 'ਤੇ ਪਈ, ਜਿੱਥੇ ਅਮਨਦੀਪ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ, ਰਾਜਬੀਰ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਸਿਮਰਨ, ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਜਬੀਰ, ਅਮਨਦੀਪ ਨਾਲੋਂ ਕੁਝ ਸਾਲ ਵੱਡਾ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਰਦਾਨਾ ਅਤੇ ਦਲੇਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਕਿਸਮ ਦੀ ਚਮਕ ਸੀ, ਜੋ ਰੀਨਾ ਨੂੰ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ, ਰਾਜਬੀਰ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਉਲਟ, ਨਰਮ ਅਤੇ ਸ਼ਰਮੀਲੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਅਕਸਰ ਰੀਨਾ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਜ ਉਹ ਕੁਝ ਚੁੱਪ ਸੀ।
ਰੀਨਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਰਾਜਬੀਰ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਨ ਲਈ ਬੇਚੈਨ ਸਨ। ਰਾਜਬੀਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਮੋਟੀ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਸੀ, ਜੋ ਹਰ ਸ਼ਬਦ ਨੂੰ ਇੱਕ ਖਾਸ ਵਜ਼ਨ ਦਿੰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜੋ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਸਿਰਫ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕੁਰਾਈ। ਰੀਨਾ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂ, ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਰਾਜਬੀਰ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਕਿਸਮ ਦੀ ਖਿੱਚ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਇਹ ਖਿੱਚ ਸਿਰਫ ਉਸਦੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਬਲਕਿ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਲੁਕੀ ਹੋਈ ਡੂੰਘੀ ਭਾਵਨਾ ਕਰਕੇ ਸੀ, ਜੋ ਉਹ ਸਿਰਫ ਰੀਨਾ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਹੀ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ਾਮ ਢਲ ਗਈ, ਅਤੇ ਅਮਨਦੀਪ ਦੇ ਆਉਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਰੀਨਾ ਨੇ ਖਾਣਾ ਬਣਾ ਲਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਅਮਨਦੀਪ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਿਵੇਂ ਕਰੇ। ਉਸਦੇ ਮਨ 'ਚ ਅਮਨਦੀਪ ਲਈ ਪਿਆਰ ਸੀ, ਪਰ ਰਾਜਬੀਰ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਵੀ ਉਸਦੇ ਦਿਮਾਗ 'ਚ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਅਚਾਨਕ, ਰਸੋਈ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ, ਅਤੇ ਰਾਜਬੀਰ ਅੰਦਰ ਆ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਰੀਨਾ 'ਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
"ਕੀ ਬਣਾ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਭਾਬੀ ਜੀ?" ਰਾਜਬੀਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਾਰੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਸਦੇ ਬੋਲਾਂ 'ਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਸੀ, ਜੋ ਰੀਨਾ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਅਸਹਿਜ ਕਰ ਗਈ।
"ਬੱਸ, ਸਬਜ਼ੀ ਤੇ ਰੋਟੀ," ਰੀਨਾ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ।
ਰਾਜਬੀਰ ਨੇ ਇੱਕ ਕਦਮ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ, ਅਤੇ ਰੀਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਗਰਮੀ, ਉਸਦੀ ਮਰਦਾਨੀ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਸਭ ਕੁਝ ਰੀਨਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਸ਼ਮਕਸ਼ 'ਚ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਜਬੀਰ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ ਅਤੇ ਰੀਨਾ ਦੇ ਗੱਲ੍ਹ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਗਰਮ ਸਨ, ਅਤੇ ਰੀਨਾ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਚ ਇੱਕ ਸਨਸਨੀ ਦੌੜ ਗਈ।
"ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਭਾਬੀ ਜੀ," ਰਾਜਬੀਰ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਸੀ। ਰੀਨਾ ਨੇ ਅਮਨਦੀਪ ਦੀ ਯਾਦ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਰਾਜਬੀਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਉਹ ਕੁਝ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਖਿੱਚ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਖਿੱਚ ਸੀ ਜੋ ਉਸਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਰੀਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਠਾਈਆਂ ਅਤੇ ਰਾਜਬੀਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਦੇਖਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਪਿਆਰ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਕਿਸਮ ਦੀ ਭੁੱਖ ਸੀ। ਰੀਨਾ ਦਾ ਦਿਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧੜਕਣ ਲੱਗਾ। ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਮਨਦੀਪ ਦਾ ਪਿਆਰ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ, ਪਰ ਰਾਜਬੀਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਸਨੂੰ ਬੁਲਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਰਾਜਬੀਰ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਰੀਨਾ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। ਇਹ ਇੱਕ ਨਰਮ, ਹੌਲੀ ਚੁੰਮਣ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਸੀ। ਰੀਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਰਾਜਬੀਰ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ 'ਚ ਖਿੱਚਿਆ ਹੋਇਆ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ 'ਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਰਮੀ ਫੈਲ ਗਈ, ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਗਰਮੀ ਜੋ ਉਸਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਇਹ ਪਿਆਰ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਪਿਆਰ ਤੋਂ ਕੁਝ ਵੱਧ ਸੀ। ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਇੱਛਾ ਸੀ ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ 'ਚ ਲੁਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਅੱਜ ਇਹ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।