ਭਾਬੀ ਦੀ ਚੁਦਾਈ Story 13 in Punjabi

ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਖਿੜਕੀ ਵਿੱਚੋਂ ਦੀ ਲੰਘ ਕੇ ਕਮਰੇ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਰਾਜੇਸ਼ਵਰੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਭ ਪਿਆਰ ਨਾਲ 'ਰਾਣੀ' ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਹਾਲੇ ਵੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਖਿੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕੋਈ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਦੇਖ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਰਾਣੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੇ ਸਹੁਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਸਹੁਰੇ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਜੱਟ ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਸਨ, ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਪਰ ਅੱਜ, ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਸੀ ਜੋ ਉਸਦੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਬਦਲ ਦੇਵੇਗਾ।

ਉਸਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਦੇ ਖੰਘਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਪਈ। ਰਾਣੀ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ। ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸਦਾ ਦਿਉਰ, ਵਿਕਰਮ, ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਵਿਕਰਮ, ਜੋ ਕਿ ਰਾਣੀ ਤੋਂ ਕੁਝ ਸਾਲ ਛੋਟਾ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਬਹੁਤ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਅੱਜ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਚਮਕ ਸੀ, ਜੋ ਰਾਣੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖੀ ਸੀ।

"ਭਾਬੀ ਜੀ," ਵਿਕਰਮ ਨੇ ਨਰਮ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਉੱਠ ਗਏ?"

ਰਾਣੀ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। "ਹਾਂ, ਵਿਕਰਮ। ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਸਵੇਰ ਹੋ ਗਈ।"

ਵਿਕਰਮ ਨੇ ਕਦਮ ਅੱਗੇ ਵਧਾਏ। "ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਣ ਦਾ ਮਨ ਹੋਇਆ। ਤੁਹਾਡਾ ਚਿਹਰਾ ਦੇਖ ਕੇ ਦਿਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।"

ਰਾਣੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਝਿਝਕੀ। ਵਿਕਰਮ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਉਸਨੂੰ ਕੁਝ ਅਜੀਬ ਲੱਗੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਿਉਰ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਜ ਉਸਦੇ ਨਜ਼ਦੀਕ ਆਉਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਸੀ। ਵਿਕਰਮ ਨੇ ਰਾਣੀ ਦੇ ਪਲੰਘ ਕੋਲ ਬੈਠ ਕੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਗਰਮੀ ਰਾਣੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਸਨਸਨੀ ਫੈਲਾ ਗਈ।

"ਭਾਬੀ ਜੀ," ਵਿਕਰਮ ਨੇ ਰਾਣੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਸਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।"

ਰਾਣੀ ਦਾ ਦਿਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧੜਕਣ ਲੱਗਾ। ਉਸਨੇ ਕਦੇ ਸੋਚਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਵਿਕਰਮ ਉਸਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਪਿਛਲੇ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਭਾਬੀ ਅਤੇ ਦਿਉਰ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਬੱਝੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਪਰ ਅੱਜ, ਉਸ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਢਹਿਣ ਲੱਗੀਆਂ ਸਨ।

"ਵਿਕਰਮ, ਤੂੰ ਇਹ ਕੀ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?" ਰਾਣੀ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ।

ਵਿਕਰਮ ਨੇ ਰਾਣੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰਾਣੀ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਸਨ। "ਮੈਂ ਸੱਚ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਭਾਬੀ ਜੀ। ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਘਰ ਆਈ ਹੋ, ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੀ ਧੜਕਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡਾ ਪਿਆਰ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਤਿਕਾਰ, ਤੁਹਾਡਾ ਮੁਸਕਰਾਉਣਾ... ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਦੀਵਾਨਾ ਬਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।"

ਰਾਣੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਈ ਸੀ। ਇੱਕ ਪਾਸੇ, ਉਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰ, ਸਮਾਜ ਦੇ ਨਿਯਮ, ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਵਿਕਰਮ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਝਲਕਦਾ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੀ ਅੰਦਰਲੀ ਇੱਛਾ। ਉਸਨੇ ਕਦੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ।

ਵਿਕਰਮ ਨੇ ਰਾਣੀ ਦੇ ਨਰਮ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ ਇੱਕ ਨਰਮ, ਕੋਮਲ ਚੁੰਮਣ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਤੀਬਰਤਾ ਸੀ ਜੋ ਰਾਣੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਦੌੜ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਵਿਕਰਮ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਕੱਸ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਸਦੇ ਹੋਰ ਵੀ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚੀ ਗਈ।

ਚੁੰਮਣ ਡੂੰਘਾ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ। ਰਾਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਕਰਮ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤੇ। ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਗਰਮੀ ਫੈਲ ਗਈ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਹੁਣ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਪਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਵਿਕਰਮ ਨੇ ਰਾਣੀ ਦੀ ਸਾੜ੍ਹੀ ਦਾ ਪੱਲਾ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਖਿਸਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੇ ਨਰਮ ਮੋਢੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਵਿਕਰਮ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਲੱਗ ਹੀ ਚਮਕ ਆ ਗਈ।

"ਭਾਬੀ ਜੀ," ਵਿਕਰਮ ਨੇ ਚੁੰਮਣ ਤੋੜਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਘਬਰਾਹਟ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।"

ਰਾਣੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਚਮਕ ਸੀ, ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਇੱਛਾ। ਉਸਨੇ ਵਿਕਰਮ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਚੁੰਮ ਲਿਆ। ਇਹ ਚੁੰਮਣ ਪਹਿਲੇ ਨਾਲੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪਿਆਰ, ਜ਼ਿਆਦਾ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਉਸ ਰਾਤ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਖਿੜਕੀ ਵਿੱਚੋਂ ਦੀ ਲੰਘ ਕੇ ਕਮਰੇ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਰਾਣੀ ਅਤੇ ਵਿਕਰਮ ਨੇ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ। ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਜੋ ਸਤਿਕਾਰ, ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਅੰਤਹੀਣ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਦਿਲਾਂ ਦੀ ਸੁਣੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਰਾਤ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।