ਭਾਬੀ ਦੀ ਚੁਦਾਈ Story 19 in Punjabi
ਰਾਤ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਘੁੱਗ ਵਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਚੰਨ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਕਿਰਨਾਂ ਖਿੜਕੀ ਰਾਹੀਂ ਅੰਦਰ ਆ ਕੇ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਪਈਆਂ ਬੇਰੀਆਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਮੈਂ, ਅਜੇ, ਆਪਣੇ ਬਿਸਤਰੇ ਵਿੱਚ ਲੇਟਿਆ, ਨੀਂਦ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਕੋਹਾਂ ਦੂਰ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਇੱਕੋ ਹੀ ਚਿਹਰਾ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ – ਮੇਰੀ ਭਾਬੀ, ਨੀਲਮ। ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੀ ਭਾਬੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕਾਮਨਾ, ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਗੂੜ੍ਹੀ ਖਾਹਿਸ਼ ਬਣ ਗਈ ਸੀ।
ਨੀਲਮ, ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਇੱਕ ਚਮਕੀਲਾ ਤਾਰਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਹਦੀਆਂ ਨਿੱਕੀਆਂ, ਕਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਚਮਕ ਸੀ, ਜੋ ਕਦੇ ਵੀ ਬੁਝਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹਦੀ ਮੁਸਕਾਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਗੁਲਾਬ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੇਚੈਨ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਸੀ। ਉਹਦੀ ਸਾਦੀ ਜਿਹੀ ਪੰਜਾਬੀ ਪਹਿਰਾਵਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਲਵਾਰ-ਸੂਟ, ਵੀ ਉਹਨੂੰ ਇੰਨਾ ਖੂਬਸੂਰਤ ਬਣਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਹਦੇ ਤੋਂ ਹਟਦੀਆਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਗਲਤ ਹੈ, ਇਹ ਪਾਪ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਦਿਲ, ਮੇਰੀ ਜਵਾਨੀ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਹਦੇ ਲਈ ਹੀ ਤੜਪਦਾ ਸੀ।
ਅੱਜ ਰਾਤ ਵੀ ਕੁਝ ਖਾਸ ਸੀ। ਵੀਰ ਜੀ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਗਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਮੈਂ ਅਤੇ ਨੀਲਮ ਹੀ ਸੀ। ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਸ਼ਾਇਦ ਨੀਲਮ ਦੇ ਇਤਰ ਦੀ, ਜਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਮੇਰੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੀ। ਮੈਂ ਉੱਠ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ ਅਤੇ ਖਿੜਕੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਰਾਤ ਦਾ ਪੂਰਾ ਚੰਨ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੀਆਂ ਅੰਦਰਲੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਉਜਾਗਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਮੈਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਰਸੋਈ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਇੱਕ ਗਿਲਾਸ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਰਸੋਈ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਅੰਦਰ ਝਾਂਕਿਆ। ਨੀਲਮ ਉੱਥੇ ਸੀ, ਇੱਕ ਸਾਦਾ ਜਿਹਾ ਚਾਦਰ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਚੁੱਲ੍ਹੇ ਉੱਤੇ ਕੁਝ ਪਕਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹਦੀ ਪਿੱਠ ਮੇਰੀ ਵੱਲ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਹਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਹਰ ਇੱਕ ਲਕੀਰ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਉਹਦੀਆਂ ਕਾਲੀਆਂ, ਘੁੰਗਰਾਲੀਆਂ ਜ਼ੁਲਫ਼ਾਂ ਉਹਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਖਿੱਲਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਹਰ ਬਾਲ ਮੈਨੂੰ ਮੋਹਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਭੂਚਾਲ ਆ ਗਿਆ। ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਹਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਹਰ ਇੱਕ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਗੂੜੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਦੇਖ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਮੈਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹਨੇ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਦੇਖਿਆ। ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਹੈਰਾਨੀ ਆਈ, ਪਰ ਫਿਰ ਉਹਨੂੰ ਕੁਝ ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ। ਉਹਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਨਿੱਕੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਾਨ ਆਈ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵੀ ਅੱਗ ਲਾ ਗਈ।
“ਅਜੇ? ਤੂੰ ਇੱਥੇ?” ਉਹਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਹਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਿੱਠਾ ਜਿਹਾ ਕੰਬਾਅ ਸੀ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਬੇਚੈਨ ਕਰ ਗਿਆ।
“ਨੀਲਮ ਭਾਬੀ,” ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਬੋਲਿਆ, “ਮੈਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।”
ਉਹਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੋਂ ਚੁੱਲ੍ਹੇ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਈ। ਪਰ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਵੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤਣਾਅ ਸੀ, ਇੱਕ ਅਣਕਹੀ ਕਹਾਣੀ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਮੈਂ ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਕੁਝ ਇੰਚਾਂ ਦਾ ਫਾਸਲਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਹਦੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਉਹਦੀ ਚਮੜੀ ਦੀ ਗਰਮੀ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਆਪੇ ਹੀ ਉੱਠੇ ਅਤੇ ਉਹਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ ਗਏ। ਉਹਨੇ ਕੋਈ ਪ੍ਰਤੀਕਰਮ ਨਾ ਦਿੱਤਾ, ਸਿਰਫ਼ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਸਾਹ ਲਿਆ।
“ਭਾਬੀ,” ਮੈਂ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਕਿਹਾ, ਮੇਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।”
ਉਹਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਉਹਦੇ ਹੱਥ ਦੀ ਨਰਮੀ, ਉਹਦੀ ਚਮੜੀ ਦੀ ਗਰਮੀ, ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਿਜਲੀ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਦੌੜ ਗਈ। ਉਹਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਸਿਰ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ। ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਹੈਰਾਨੀ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਇੱਕ ਗੂੜ੍ਹੀ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸਮਝ ਸੀ।
“ਅਜੇ,” ਉਹਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਕਿਹਾ, ਉਹਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਕੋਈ ਝਿਜਕ ਨਹੀਂ ਸੀ, “ਮੈਂ ਵੀ…”
ਅਤੇ ਫਿਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾ ਹਰ ਫਾਸਲਾ ਮਿਟ ਗਿਆ। ਉਹਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਮੇਰੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਏ। ਇਹ ਇੱਕ ਪਹਿਲਾ ਚੁੰਮਣ ਸੀ, ਜੋ ਇੰਨਾ ਗੂੜ੍ਹਾ, ਇੰਨਾ ਭਾਵੁਕ ਸੀ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਏ ਹੋਣ। ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਉਹਦੇ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਕੱਸ ਗਏ, ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੋਰ ਵੀ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਹਦੇ ਹੱਥ ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਫਿਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਤੜਪ ਨਾਲ।
ਚੁੰਮਣ ਹੋਰ ਵੀ ਗੂੜ੍ਹਾ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ। ਸਾਹਾਂ ਦਾ ਰੁਖ ਬਦਲ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਗਰਮੀ ਵਧ ਗਈ। ਮੈਂ ਉਹਦੇ ਚਾਦਰ ਨੂੰ ਖਿੱਚਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਮੇਰੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਮਟ ਗਈ। ਹਰ ਛੋਹ, ਹਰ ਫਿਸਲ, ਹਰ ਨਿੱਕੀ ਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼, ਸਾਡੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ। ਰਾਤ ਦੀ ਚੁੱਪ, ਚੰਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਸਾਡੇ ਇਸ਼ਕ ਦੇ ਗੀਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ