ਭਾਬੀ ਦੀ ਚੁਦਾਈ Story 7 in Punjabi

ਸੂਰਜ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਢਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਕੱਚੀਆਂ ਗਲੀਆਂ 'ਤੇ ਪੈ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਖੇਤਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਘੁਲੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਕਣਕ ਦੀ ਫਸਲ ਦੀ ਪੱਕਣ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ। ਅਜਿਹੀ ਸ਼ਾਂਤ ਸ਼ਾਮ ਵਿੱਚ, ਮਨਦੀਪ ਆਪਣੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਰਣਜੀਤ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ, ਆਪਣੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਵਾਲਾਂ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨਦੀਪ ਲਈ ਇੱਕ ਖਿੱਚ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਭਾਬੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਵਾਂਗ ਦੇਖਦਾ ਸੀ, ਜਿਸਦੀ ਹਰ ਮੁਸਕਾਨ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਉਮੰਗ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਸੀ।

ਅੱਜ ਉਹ ਕੁਝ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੀ ਖਾਸ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਗਰਮੀ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਸਾਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਨਦੀਪ ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੁਪਹਿਰ, ਜਦੋਂ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਚੁੱਲ੍ਹੇ 'ਤੇ ਰੋਟੀ ਪਕਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਸਲਵਾਰ-ਕਮੀਜ਼ ਦਾ ਦੁਪੱਟਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਖਿਸਕਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਮਨਦੀਪ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ 'ਤੇ ਪਈ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਦਾ ਪਤਲਾ ਜਿਹਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਤਵੀਤ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਮੱਥੇ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਵਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲਟਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਪਲ, ਮਨਦੀਪ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸਦੀ ਭਾਬੀ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਭਾਬੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਔਰਤ ਸੀ, ਇੱਕ ਖੂਬਸੂਰਤ, ਕਾਮੁਕ ਔਰਤ।

ਅੱਜ ਸ਼ਾਮ, ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਜਦੋਂ ਘਰ ਪਰਤੀ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਦਿਨ ਭਰ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਚਮਕ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਮਨਦੀਪ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕੁਰਾਈ, ਅਤੇ ਉਹ ਮੁਸਕਾਨ ਮਨਦੀਪ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੀ। "ਆਜਾ ਮੁੰਡਿਆ, ਹੱਥ ਧੋ ਲੈ। ਖਾਣਾ ਲੱਗਣ ਵਾਲਾ ਹੈ," ਉਸਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ। ਮਨਦੀਪ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕਹੇ 'ਤੇ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦਿੱਤਾ, ਬਸ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸੂਤੀ ਸੂਟ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਕਮੀਜ਼ ਦਾ ਅੱਗੋਂ ਗਲਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਉਸਦੀ ਚਿੱਟੀ ਗਰਦਨ ਅਤੇ ਛਾਤੀ ਦਾ ਉਭਾਰ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਰਾਤ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਮੈਂਬਰ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਮਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਮਨਦੀਪ ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਅਜੇ ਵੀ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਚੁੱਪਚਾਪ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਤਾਰੇ ਟਿਮਟਿਮਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਵਾ ਹੁਣ ਥੋੜ੍ਹੀ ਠੰਢੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਪਰ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਗਰਮੀ ਫੈਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਮਨਦੀਪ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਛੋਹਿਆ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕੋਈ ਪ੍ਰਤੀਕਰਮ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਬਸ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਫੜੀ ਰੱਖਿਆ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਦੀ ਨਰਮਾਈ ਅਤੇ ਗਰਮੀ ਨੇ ਮਨਦੀਪ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਨਸਨੀ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀ।

"ਭਾਬੀ ਜੀ," ਮਨਦੀਪ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਥੋੜ੍ਹੀ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ। "ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਲੱਗਦੇ ਹੋ।" ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਚਮਕ ਸੀ, ਜੋ ਮਨਦੀਪ ਨੂੰ ਹੋਰ ਹਿੰਮਤ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਦੂਜਾ ਹੱਥ ਵੀ ਮਨਦੀਪ ਦੇ ਹੱਥ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਇੱਕ ਮੂਕ ਇਕਰਾਰ ਸੀ, ਇੱਕ ਅਣਕਹੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ।

ਮਨਦੀਪ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸਦੀ ਚਮੜੀ ਬਹੁਤ ਨਰਮ ਅਤੇ ਮੁਲਾਇਮ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਝੁਕ ਕੇ ਇੱਕ ਨਰਮ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ, ਅਤੇ ਮਨਦੀਪ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਸਦੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਉਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਚੁੰਮਣ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਡੂੰਘੀ ਹੁੰਦੀ ਗਈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਰਲ ਗਏ। ਮਨਦੀਪ ਨੇ ਆਪਣਾ ਇੱਕ ਹੱਥ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਗਰਦਨ 'ਤੇ ਫੇਰਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਉਂਗਲੀਆਂ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਬਿਖਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਿਆ। ਮਨਦੀਪ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਗਰਮੀ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ, ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਉਸਦੇ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਦਬੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਗਰਦਨ 'ਤੇ ਚੁੰਮਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਹੌਲੀਆਂ-ਹੌਲੀਆਂ ਕੁਰਲਾਹਟਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦੇਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਮਨਦੀਪ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋਵੇ।

ਮਨਦੀਪ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸੂਟ ਦਾ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹਰ ਬਟਨ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬੇਚੈਨੀ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਆਖਰੀ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਤਾਂ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਕਮੀਜ਼ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਚਿੱਟੀਆਂ, ਭਰੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈਆਂ। ਮਨਦੀਪ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਮ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਝਲਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਇੱਕ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ ਸਾਹ ਲਈ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕੰਬਣੀ ਦੌੜ ਗਈ।

ਉਸ ਰਾਤ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸ਼ਾਂਤ ਵਾਤਾਵਰਨ ਵਿੱਚ, ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਛਾਵੇਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਕਹਾਣੀ ਲਿਖੀ। ਹਰ ਛੋਹ, ਹਰ ਚੁੰਮਣ, ਹਰ ਕੁਰਲਾਹਟ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਡੂੰਘੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਰੀਰਕ ਮਿਲਣ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਦੋ ਰ